why does it always rain on me ?

Karabük - Safranbolu Notları

2011-12-04T16:25:00.001+02:00

Yoğun iş temposundan sebep, senelik iznimin kalan 1 haftalık kısmını da kullanayım derken, evde pineklemek istemediğim için, uzak bir akrabamızın (baba kuzeni) yanına, Karabük'e gittim.Geçirdiğim hafta boyunca izlenimlerimi paylaşayım istedim.

Öncelikle, özellikle sabah ve akşamları Ankara'nın meşhur soğuğunu aratmayan bir ayaz mevcuttu. Öyle ki otobüsten indiğimde yaklaşık 5 dakika titremekten kendime gelemedim.
Merkezi (çarşısı) görece küçük bir yer. Maksimum 2 günde merkezi gezebiliyorsunuz. Tabii bizim yaptığımız gibi ufak bir dağ-kayalık-orman-tepe turu yapmazsanız...
Üniversitenin şehrin gelişimine etkisi sınırlı kalmış. Yeni tahsis edilen Tıp Fakültesi binası belki bu gelişimi hızlandırır. Ancak öğrencilerin (yeni) Safranbolu ve çevresinde kalıyor olması büyük etken.
Yeni yeni gelişen bir şehir olmasına rağmen, o alıştığımız çok katlı gökdelen tipli konutlar yok. En fazla 5 katlı binalar görebiliyorsunuz. Sanırım bu konuda gerekli çabayı gösterenleri tebrik etmek lazım.
Safranbolu'ya gelecek olursak, Yeni Safranbolu diye tabir edilen merkez, Karabük'e göre çok daha fazla ilerleme kaydetmiş. Yükseklere çıkıldığında bile eski Safranbolu evlerinin mimarisine uygun binalar görmek mümkün. Burada da fazla katlı yapılar yok.
Gezinin en güzel tarafı ise, herkesin mutlaka görmesi gereken Eski Safranbolu. İlki kendi imkanlarımızla, ikincisi ise orada bulunan şehir tur rehberi ile gezdiğimiz Eski Safranbolu, inanılmaz güzel bir yer. Evlerin yapısı, demirciler, bakırcılar, tarihî binalar vs. Şehri 10, 40, 80 ve 120 dakikalık turlarla tanıtan rehberler aracılığıyla gezmek çok daha farklı bir etki yaratıyor. Rehberin verdiği bilgilerle doyumsuz bir şehir turu yapmış oluyorsunuz.

Döndükten sonra, büyük kentte yaşamaya alışmış biri olarak, bu tip nispeten az gelişmiş ve küçük şehirlerde yaşamanın çok zor geleceğini bir kez daha anladım. Yine de imkanınız varsa Karabük'e özellikle Safranbolu'ya gitmenizi öneririm.

Dipnot : Fotoğraf seti için şuraya göz atabilirsiniz.

Final dediğin...

2011-09-24T12:03:00.000+03:00

Türk televizyonlarında yeni sezon açıldı ve diziler peş peşe yayınlanmaya başladı fakat uzun zamandır sağlam bir Türk dizisi bulamadığı için televizyon dahi izlemeyen ben, biraz geriden takip ederek "malum ortam"lardan edindiğim "Behzat Ç." dizisini geçen hafta bitirebildim. Yazının konusu Behzat Ç. değil, dizi sezon/finalleri. Yeni sezon başlarken finalleri yazmak da benim gibi bir delinin işi olabilirdi haliyle.

Aslında düşündüğümde etkileyici finale sahip dizilerin sayısı çok azmış. Elimden geldiğince, izleyebildiğim diziler arasından seçim yapıp, "beni" en çok etkileyen final/sezon final bölümlerini sunmak istedim. Başlangıç notu olarak da "zevkler ve renkler tartışılmaz klişesini düşmek isterim.

Dexter (4. Sezon Finali)

Bilen bilir, içine kapanık, psikopat katilimiz Dexter'in 4. sezon finali, hiç beklenmedik bir köşeden yenmiş yumruk etkisi yapmıştı. Finalin son sahnelerinde, iyi bir kurguyla, dizide çok da severek izlenmeyen bir karakterin bile ölümüne üzülebileceğimizi anladık. Sanırım şu ana kadar izlediğim en iyi finaldi.

Behzat Ç. (1. Sezon Finali)

Behzat Ç., hayatıma geç girdiği için pişman olduğum, keşke zamanında denk getirip de en başından seyredebilseydim dediğim nadir dizilerdendir. Çevremdeki insanlar tarafından tuhaf bir ön yargı ile karşılansa da sezon finalindeki ters köşe ile yüzümü kara çıkarmamıştır. Aslında önceki bölümlerde gözümüzün içine kadar sokulan ayrıntıları nasıl olup da farkedip birleştiremediğimizin ve bu sebeple de göstere göstere gelen kroşenin resmidir sezon finali. Final bitiminden 2 gün sonra bile olayları düşündürtebiliyorsa, ekibi tebrik etmek gerekir.

Lost (3. Sezon Finali)

Finali, televizyon tarihinin en büyük sıçışlarından (böyle yazmazsam ayıp olurdu) kabul görmesi gereken Lost'un 3. sezon finali, zaten bütün bölümlerinde aklımızda dönüp duran "Nasıl yani ?!" sorusunu, artık beynimize çakmamıza neden olmuştu. Tüm karanlık atmosferine rağmen izlediğim en iyi finaller listesine girmeyi başardı.

Fringe (3. Sezon Finali)

Fringe'i izleyenlerin de bileceği gibi, 3 sezon boyunca olan olayların ve hatta gelecek sezonların da akış yönünü tamamen değiştirebilecek bir final olmuştu. Bu final, bildiğim kadarıyla gün itibariyle (24.09.2011) yayınlanmış olan yeni sezonun ilk bölümünü henüz izlemesem de bu finalle birlikte farklı bir Fringe seyretmemize neden olacağı için bu listedeki yerini almış bulunmakta.

Aslında aklımda olan bir çok diziyi ve final bölümlerini (Kurtlar Vadisi - Meşhur "Sonunu düşünen kahraman olamaz" mottolu finali // 7 Numara'nın "aslında bunların hepsi camdan bakan komşunun hayaliydi" temalı finali vs.) yazamadım, çünkü çok uzun bir yazı çıkacaktı. Elimden geldiğince eleyip derleyip yazının başında da belirttiğim gibi "izleyebildiğim" ve "beni etkileyen" finallere yer verdim. Birilerini kızdırdıysak affola...

Kültür manyağı (iki)

2011-09-06T21:58:00.001+03:00

Hayat akıp giderken, her ne kadar rutinlik nedeniyle asosyalliğe zorlansanız da, bir süre sonrakaçış yolu arıyor ve çeşitli kültürel faaliyetlerde bulunmak istiyorsunuz. Yazmadığım bu uzun zaman diliminin son günlerinde gittiğim ve herkesin de gitmesini tavsiye ettiğim sergi ve festivalden bahsetmek istedim. Ne tesadüftür ki geçen sene neredeyse aynı tarihlere denk gelmiş ve yine buradan bir yazıyla size bahsetmişim.

Madde - Işık
Her ne kadar ilkini daha çok beğenmiş olsam da, gidimesi gereken enteresan deneyimler yaşayacağınız bir sergi. Özellikle Christian Partos'un VISP ve Julien Maire'in Patlayan Kamera adlı çalışmaları görülmeye değer. İlk sergideki Erwin Redl'in MATRIX II çalışmasının üstüne tanımam, orası ayrı.
Not: Yazı görseli, sergideki Kurt Hentschläger'in HIVE adlı çalışmasından alıntdır.

5. Beyoğlu Sahaf Festivali
Tepebaşı TRT - Eski Tüyap yanında, bu sene daha derli toplu bir alanda olan festival, eski kitap kokusundan hoşlananlar için birebir. 6-18 Eylül tarihleri arasında yapılacak festival için ilk gidişimdeki izlenimim olumlu. Geçen sene Gezi Parkındaki dağınıklık yok ama standlardaki sıkışıklık devam ediyor. Bazı standlarda çalan müzikler ortama ayrı bir hava katıyor. Umarım festivalin süresi biraz daha uzatılır da daha çok kitapsevere ulaşır.

Bu yazıyı da, ilk yazıda kullandığım ulu önder Atatürk'ün sözüyle bitirelim.

"Sanatsız kalmış bir milletin, hayat damarlarından biri kopmuş demektir."

Uzanmışım kumsala...

2011-07-09T21:11:00.000+03:00

İş hayatına atılınca tatil zamanlarını iple çeker oluyorsunuz. Öğrencilikteki gibi geniş vaktiniz olmadığı için size ödül niteliğinde verilen tatil hakkınızı kullanmak, zibilyon tane ekşi yedikten sonra ağzınızı tatlandıran çikolata gibi geliyor. Geçen hafta nihayet ben de huzura erdim.

Balık burcu bir ademoğlu olmamdan mıdır bilemiyorum, denize girmek, beni acayip mutlu ediyor. Tabii "yüzme bilmeyen" balık burcu bir insanın ne kadar tezat oluşturduğunun farkındayım.
Gittiğim yerden midir bilemiyorum ama bu seneki sinekler inanılmaz laubali oluyor. Arkadaş, kovalıyorsun saliseler içinde geri geliyor. Bu ne ısrarcılıktır, bu ne vurdumduymazlıktır, bu ne ...
Disko, cıstak cıstak vs. tarzda gürültülü tatil anlayışından nefret ettiğimi bir kez daha anladım.
"Tatilde cozutan çocuk" diye bir şey var. Evde uslu uslu oturan nice veletler, tatil zamanında "hebele hübele harahura" şeklinde sağa sola uçuşmakta. Her ne kadar başlarda "Bu ne lan ?! Nereye geldim ben ?!" tepkisi verilse de bir süre sonra "Tecavüz kaçınılmazsa..." şeklindeki değerli özdeyişimizi düstur edinip alışıyorsun.
"Güneşlenme/Yanma" mevzuusu var ki ayrı bir olay. Deniz tuzu daha çabuk yakıyor, benden size tavsiye.
Hepsinden önemlisi, dönüş adama çok pis koyuyor arkadaş ! Eve geldiğimden beri Pazartesiyi düşünüyorum, nasıl işe adapte olacağım diye.

Anlayacağınız tatile gitmek bir dert, dönmek ayrı bir dert !

Kendimi kaybettim hükümsüzdür.

2011-06-29T21:38:00.001+03:00

Başka bir kişilikle doğsaydım nasıl olurdu hep merak etmişimdir. Şu anki melankolikliğim olmasaydı, kahrolası katıksız bir balık burcu erkeği olmasaydım, aldığım kararlar, karşılaştığım insanlar, arkadaş çevrem nasıl olurdu diye düşünmek ilginç gelir bana.

Ya da paralel evrende var olduğunu farz ettiğim "ben"in hayatının mutlu olduğunu umarım hep. Ben çektim de bari o garibim çekmesin diye. Doğmamış çocuğa yazılmış mektuplar gibi, tanışmadığım diğer evrendeki melankolikdeli'ye tavsiyeler biriktirdim. Bir gün karşılaşırsam çok koyu bir sohbet edeceğim kendisiyle ve o'na laflar hazırladım.

Hayatıma giren bu kadar bilim - kurgu diziden sonra böyle uçuk düşüncelere dalmak artık normal sayılmalı sanki. O son Fringe bölümünü izlemeyecektik hacı !

Orada kimse var mı ?

2011-06-28T20:56:00.000+03:00

Hayatımın hangi anında kaybettim burayı bilmiyorum. Belki bir süre ara vermem gerekliydi sanırım. Hâlâ inandığımız masallar varken, herşey güzel olacak umuduyla yaşamaya devam ederken yazıyordum galiba en son buraya.

Şimdi sadece rutin bir görevin parçasıymış gibi aksamadan aynı tonda ilerleyen bir yaşamım var. Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi delip geçen aşk acısı, bir arabesk filminin kahramanıymışım gibi sille tokat girişen yalnızlığım ve ben. Hâlâ aynıyız ve hâlâ halet-i ruhiyemiz, melankolik bir delilik seviyesinde.

Artık kim okur kim yazar bilmiyorum. Tek bildiğim her şeye rağmen yaşadığım. Ya da yaşadığımı sandığım.

Kültür manyağı

2010-10-03T15:29:00.002+03:00

Can sıkıntısından hafta sonu programını bir anda belirleyen bendeniz, öncelikle İstiklal Caddesini turlayarak "Sahaf Festivali"ne gittim. Aslında bugün 3. gidişim olmasına rağmen, toplamda sadece 2 kitap almış bulunmaktayım. Dördüncüsü bugün sona erecek olan festivalle ilgili izlenimlerim ise şöyle.

Öncelikle beklediğimden daha iyi bir etkinlik olmuş. Hemen hepsi Galatasaray Lisesi karşısında bulunan Aslıhan Pasajı'nda yer alan sahafların tabelalarındaki Osmanlı figürüne benzer motifler bile hoştu. Tek kusur alanın (Gezi Parkı) çok geniş olmasına rağmen, sahafların yerleşimlerinin biraz dağınık olmasıydı. Dediğim gibi sadece 2 kitap almış olmama rağmen eski kitap kokusuna doymak, 45'lik plaklar ve çok eski mizah dergilerini görmek vs. yetti de arttı bile benim için.

Hafta sonu kültür gezimin ikinci ayağı ise; Borusan Müzik Evi'ndeki "Madde-Işık Sergisi" idi. Herşeyden önce, anladım ki tek başına gidilmemesi gereken bir sergi. Çünkü gördükleriniz karşısında düştüğünüz hayreti paylaşacağınız birisinin olması gerekiyor.

Girişten direkt olarak 5. kata asansörle çıktığınızda karşılaşacağınız manzara ve içine düşeceğiniz ruh halini tanımlamam mümkün değil. Buna neden olan ise yazının başına da fotoğrafını (telefonla ancak bu kadar çekilebiliyor) koymuş olduğum "MATRIX II" isimli çalışma. Önümdeki 6-7 kişilik grup bir alt kata inip sergiye devam ettiğinde ben hâlâ orada ışığın bende oluşturduğu etkiyle aptallaşmış vaziyetteydim. Düşünün artık !

Güzel bir hafta sonu sonrası, yazımı da ulu önder Atatürk'ün sözüyle bitireyim.

"Sanatsız kalmış bir milletin, hayat damarlarından biri kopmuş demektir."

Metrobüs Kullanma Kılavuzu

2010-09-01T23:31:00.001+03:00

İstanbul içinde yaka değiştirmek durumunda olanlar bilirler ki bir taraftan bir tarafa geçmek, Survivor'da Merve'yi yenmekten daha zordur. Hele bunu bir de iş nedeniyle hafta içi her gün yapıyorsanız, size "potansiyel deli" gözüyle bakılması çok normal karşılanır.

Normal şartlarda 1. ve 2. köprüyü kullanmayan ben, malum Ramazan ayı nedeniyle iftara yetişebilmek adına o çok meşhur "metrobüs" ayrıcalığını kullanmak zorunda kalıyorum. Diğer zamanlarda deniz yolu ulaşımını tercih etsem de bu dönemde elimiz mahkum oluyoruz.

Tabi Zincirlikuyu gibi mahşer yerini andıran bir yerden binmediğim için sanırım biraz daha şanslıyım. Fakat bu gidiş gelişler esnasında "metrobüs kullanma kılavuzu" gibi bir el kitapçığının yazılması taraftarıyım.

Öncelikle metrodaki kadar belirgin olmasa da metrobüsün duracağı ve kapının nerelere denk geleceğini birkaç deneyim sonrasında kestirebiliyorsunuz. Fakat bu yetmiyor. Çünkü kapının geleceği yerin dibinde bile olsanız, sizden önce mutlaka biri önünüze atılıyor. Eeee ne demiş Atamız, "Ben yolcunun zeki, çevik ve atılgan olanını severim."
Oldu da binebildiniz. Yarış daha bitmiyor. Gözlem ve algı yeteneğiniz çok üst düzey olmalı ki görebildiğiniz ilk boş yere anında yerleşmeniz gerekiyor. Bunun için az önce söylediğim çeviklik yeteneğinizin full olması lazım.
Ayakta kaldıysanız çok üzülmeyin ve bu duruma alışın. Zira oturanlar zaten "seçilmiş" kişiler.
Yolda kalmak sadece sizin elinizde olan birşey değil. Çünkü başka bir metrobüs yolda kaldığında siz de yolda kalmış sayılıyorsunuz.
Çalışmayan klima ve sıcaklar dolayısıyla oluşan "müthiş" koku bileşimine de bir süre sonra hissizlik ile yaklaşıyorsunuz. Zaten metrodan da tecrübeliyseniz bu konuda çok sıkıntı yaşamazsınız.
Son olarak indiğinizde vardığınız yer cennet değil unutmayın, sadece İstanbul !

Türk erkeğinin yalnızlıkla imtihanı

2010-08-30T00:52:00.001+03:00

Yaz mevsiminde millet sevdiceğiyle el ele gezerken, "Olan var olmayan var olum !" diye bağırmaktan kendinizi zor alıkoyarsınız.
Bir kafeye oturup çay içmeye kalksanız, etrafınızda sevgililerden oluşan arkadaş grupları görürsünüz. En kuytu köşeyi seçip kendinizi saklamak istersiniz ama orası da "cicim ayı"nda olan bir çift tarafından kapılmıştır. Başınız önünüzde kahveci Ahmet amcanın oraya yollanırsınız.
Sahil kenarlarındaki banklar size haramdır. Tek başınıza oturmaya kalkarsanız, yanınızdan sürekli geip duran çiftlerin "kalksana lan it !" tandanslı bakışlarına maruz kalırsınız. En fazla yarım saat oturabildiğiniz bankı "esas" sahiplerine devredirsiniz.
Millet romantik şarkıları sevdiğine armağan ederken, siz yalnızlığınızla çilingir sofrası kurarsınız.
Sevgililer günü evinizden çık(a)mazsınız. Dört duvar kurtuluşunuz olur, dışarıda cehennem gibi "sevgililer" ile doluşmuştur çünkü.
Kendi arkadaşlarınız arasında bile zaman zaman istenmeyen adam olursunuz. Tek başınıza olduğunuz için sizi bir yere uyduramazlar. "Sap kalmaktansa hiç gitmeyeyim onlarla" dersiniz.
Son olarak "Çok yalnızım be Atam !" sloganınız olmuştur.

Gidenin ardından...

2010-08-27T21:07:00.001+03:00

Şöyle bir düşünün çevrenizdeki insanları. Ne zaman girdiler hayatınıza ? Ne kadar yer ettiler benliğinizde ? İnsan, alıştığı şeylerden kolay kolay vazgeçemiyor ve bir gün ayrılmak gerektiğinde, sudan çıkmış balığa dönüyor. En sevdiğiniz arkadaşınızın, ailenizden birinin ya da çok saygı duyduğunuz bir büyüğünüzün sizdeki etkisinin ne kadar kalıcı olduğunu ancak o gittiğinde anlıyorsunuz. Hatta yaşamınıza "belirli bir süreliğine" gireceğini bildiğiniz insana alıştııktan sonra, ondan ayrılmak bile çok zor geliyor.

Paylaştığınız anılar, güldükleriniz, hatta yaşadığınız sürtüşmeler bile, sonradan hafızanızda ve yüreğinizde derin izler bırakıyor. Zamanında kıymetini bilemediğiniz insanlar, gittiklerinde (illa ki ölmeleri gerekmiyor) sizden de bir parça götürüyorlar ve hayatınıza "eksik" devam ediyorsunuz.

Siz siz olun, sevdiğiniz insanlara, sevdiğinizi belli etmenin yollarını bulun. Sonra çok geç olabilir.

zindan

2010-08-22T18:43:00.000+03:00

ben aslında hep yalnızlığa yenildim.
ne direnecek gücüm vardı her savaşımda,
ne söyleyecek sözüm...
dikenli teller arkasında yaşamaya alıştım.
henüz kabuk bağlamadan yaralarım,
yerine yenisi geliyordu her gün.
ve "tek başına"lıkla acıyordu.
sen gelmedikçe ben çürüyordum bu zindanda.
sen gelmedikçe ben ölüyordum...

17 Ağustos

2010-08-16T22:42:00.000+03:00

Kimbilir ne ağıtlar yakıldı, ne gözyaşları döküldü.
Gidenler geri gelmedi, artık kimse gitmesin diye birşey de yapılmadı.
Bu ülkede yaşamak bu kadar ucuzken,
unutturmasak neye yarar diye düşünmeden de edemiyorum hani...

Ben küçükken...

2010-08-16T21:11:00.000+03:00

Sıcaklar bahanesi oldu ve üşengeçliğimden yazı yazamadığım bir döneme girmiştim ki bi dost'un mimi çıkageldi. Çocukluğumuzdan aklımızda kalanları dökecekmişiz ortaya. Buyrun bakalım.

Amiga 500 : Çocukluğumun özeti budur abi ! İlk bilgisayarım (!) amiga 500, onunla yatar onunla kalkardım. Şimdi komik derecede kötü gelen piksel piksel oyunlar oynar, deliler gibi sevinirdim. Sadece ben değil koca bir nesil Amiga 500'le büyüdü buna eminim.

Bendeniz : Çocukluğumdan başlayarak uzunca bir döneme yayılacak şekilde müzik tarzımın şekillenmesini sağlayan kadındır kendisi. Bi dost da yazmış ama biz erkek milleti olarak o yaşımıza rağmen kendisini farklı bir gözle bakardık haliyle. Göz ve gönül zevkimiz sonradan çok değişti tabii.

Topaç : Çevirdiğimde dönüşü hiç bitmesin diye dua ederdim ama her seferinde küt diye düşünce gıcık olurdum. İnatla çevirmeye devam eder, karşısına geçip izlerdim.

İncir ağacı : Mahallemizin bostanı Ahmet amca'nın incir ağacı. Az çalmadık oradan ve koşar adım uzaklaşmamıştık kalbimiz küt küt atarak. O zaman yediğim incirin tadını hiçbir yerde ve hiçbir zaman bulamadım. Şimdi bostanın yerinde yeller esiyor zaten, ağaç diye birşey de kalmamış.

Yara : Çok haylaz bir çocuk değildim ama her tarafımı yara bere içinde bırakmadan eve döndüğümü de hatırlamam. Hatta bir gün top sahasındaki çakılların içindeki minicik bir cam parçası kafamı delmiş, o "minicik"liğine rağmen epey bir kanamaya neden olmuştu. Gözlüklerimden aşağıya kanın süzüldüğü hâlâ aklımda. Dizlerim, kollarım hep yara, hep ezik içinde büyüdüm.

"Saat kaç ?" : İlkokulda şahsıma yönelik sorulan sorudur. Okumayı bildiğim için erken okula yazılmış ve ağzından kerpetenle laf alınan bir çocuk olduğum için, ilkokul öğretmenimin gün sonunda zilin çalmasına yakın, sırf beni konuşturabilmek için, tüm sınıfa sordurttuğu soru.

Aslında daha birçok şey yazardım ama bir yazıya sığmaz. Okuyanları da mimlenmiş sayalım. Çocukluk günlerimizi analım.

"Inception"

2010-07-31T16:50:00.000+03:00

Önce Memento ile tanımıştım ben Nolan'ı. Sonra İnsomnia, Batman Begins, The Prestige ve The Dark Knight izledi peşi sıra. Her filminde hayran kaldım kendisine. The Dark Knight'ta Heath Ledger'ın ölümü ile biraz arka planda kalsa da tüm eleştirilere rağmen saygım hiç azalmadı kendisine. Aylardır beklediğim "Inception"ı da bugün izleyince, artık kendisine dil uzatanları ıslak odunla dövmeye karar verdim.

Öncelikle filmin başından sonuna kadar tempo hiç düşmüyor. Sürekli heyecan ve merak içerisinde bırakılıyor insan. Konu ve kurgu inanılmaz iyi işlenmiş. Hatta film ara verdiğinde "Olm ne güzel seyrediyorduk lan ?!" şeklinde dönüp söylenecektim. Bittiğinde ise uzun süre kendime gelemedim zaten. Çocukluğumuzda usta Splinter'a duyduğumuz saygıyı hak edecek kadar iyi iş çıkartmış Nolan abi. En kısa zamanda izleyin, izlemeyen varsa zorla tutup götürün izlesin !

Son olarak "in Nolan, we trust !"

Yol cidenundur !

2010-07-11T17:39:00.001+03:00

Bir süredir ortalıkta gözükmüyordum ki bunun sebebi memlekete ziyaretti. Mecburiyetten dolayı 5 sene üzerine uzun yol yolculuğu yapmak durumunda kaldım. Gözüme takılanları yazayım dedim.

Öncelikle uzun yola çıkılacaksa kesinlikle firma kalitesi çok önemli. Özellikle büyük kentler dışında bir yere gidiliyorsa, (benim gibi) aile baskısı ile mecburiyetten kullandığınız firmanın seferinde, "sı.tım molası", "kustum molası", "üff sıkıldım molası" gibi mola çeşitlerine maruz kalabilirsiniz.
O koltuklarda uyuyabilenin alnını öperim ben ! Ki belediye otobüslerinde, vapur köşelerinde uyumayı becerebilmiş bir insanım. Yana dönemezsin, koltuğu fazla yatırsan arkadaki vıdı vıdı eder, ayağını uzatamazsın, cam kenarında bile rahat rahat uyunamaz.Cama yastık koyarsınız filan ama nafile. Artık uykusuzluktan bayılacak seviyeye gelip de birkaç saatlik kestirme dışında uyku haramdır şehirlerarası otobüslerde.
Servis mevzusu var ki saygıdeğer Ömer Üründül hocamızın dediği gibi "çok enteresan !" Daha önce berberlerle olan "değdirme" mevzusu, burada da koridor tarafında oturanların karşısına çıkıyor. Muavin, servis esnasında düşmemek için ters taraftaki koltuğun kenarına yani size hafiften "değdiriyor" ama bir süre sonra alışıyorsunuz.
Serviste verilenler de yine "çok enteresan !" Kalitesi değişebilen nescafe, sallama çay ve kendinizi first class'ta gittiğinize inandırtacak olan küçük bir paket dilim kek. Hiç bir zaman nescafe'nin ya da çayın şekeri yetmez. Dilim kek de dişinizin kovuğuna bile gitmez. Bu yüzden hep yolluk hazırlanır ki onun miktarını da tam olarak ayarlayabilmek mümkün değildir.
Eğer valizler için numara alınmadıysa, varış mekanına yaklaşıldıkça, ara duraklarda yolcular inerken valizin kaptırılmaması için bagaj kısmına göz atılır. Muavinin yanlış bagajı yanlış kişiye vermesi nadiren rastlansa da insan kıllandığı için tuhaf bir tedirginlikle göz atmaktan kendini alamaz.
Mola dönüşlerinde bindiğiniz aracı tanıyamamak ve haliyle bulamamak gibi bir durum da söz konusu. Bunun önüne geçmek için; daha ilk biniş esnasında aracın plakası ezbere alınır ki sonrasında sorun yaşanmasın.
Otobüs içindeki çocuk sayısının artışına bağlı olarak yolculuğun işkence kat sayısı da artar(dı). Fakat artık günümüz teknolojisinde mp3 çalarlar sayesinde "koy g.tüne rahvan gitsin" rahatlığıyla kendi halinizde yolculuğunuzu yapabiliyorsunuz.
Çocuklar dışında, eğer tek başınıza yolculuk yapıyorsanız; yanınızda oturan yolcu ile mecburi bir samimiyet ortamı oluşur. Bu tarz durumlarda da mp3 playerlar ve bir adet "nemrut surat" işe yarayabilir.

"Tecrübe konuşuyor" minvalindeki önerilerimi dikkate almanız dileğiyle. melankolikdeli seyahat'i tercih ettiğiniz için teşekkür ederiz.

Bıçak kesmiyor !

2010-06-28T21:50:00.000+03:00

Yaz mevsimi, malum düğün mevsimi. Hemen her aileye olduğu gibi bize de piyango vurdu ama akraba kontenjanından. Okul ya da iş arkadaşının düğününe gitmek neyse de yakın akraban evlenince sen de evlenmiş sayılıyorsun !

İlk olarak düğün sahibinin evi yakında değilse yandınız ! Akraba olduğunuz için ve memleketten de misafir geldiği için gidip ziyaret etmek gerekir ama İstanbul şartlarında bu biraz zor olabiliyor.

Neyse hızlıca düğün zamanına geçelim. Yarı ev sahibi olduğunuz için salona biraz erkenden gitmek zorunda kalırsınız. Tanıdıklarınız gelmeye başladığında, onları karşılarken (benim gibi yaşı evlenme çağına gelmiş bir erkek iseniz) "ee, sıra sana geldi artık" tandanslı cümlelerden imkanı yok kaçamazsınız.

Takı merasimi yapılır, sonra dans faslına geçilir ki bu bölüm benim gibi dans etmekten nefret edenler için işkence gibidir. Akrabalarınızın, "Oynamadan bırakmam", "Benim düğünümde de mi oynamayacaksın ?" cümleleri ile mücadele edip salonun en uzak köşesinden oynayanlar seyredilir.

Tabii bu dans faslının halay, horon vb. türlerin kombinasyonu olduğunu bahsetmeden geçemeyeceğim. Ayrıca kendini kaptırıp Devran Çağlar'lığa ve daha da ileri gidip Bülent Ersoy'luğa soyunan düğün salonunun "enteresan" solisti de gecenize renk katar. Beyniniz gürültüye başta karşı koysa da sonraları artık "koy g.tüne rahvan gitsin" misali alışmıştır sese. Solistin kendine olan inanılmaz özgüveniyle yaptığı gırtlak oyunları bile artık kulağınıza hoş gelir.

Düğün sonuna gelindiğinde, aynen başında olduğu gibi hiç tanımadığınız insanları elinizden geldiğince uğurlamaya çalışırsınız. En sonunda kafanız bir dünya olmuş, rakı şişesine düşmüş kadar sarhoş halde evinize gidersiniz. Onlar erer muradlarına, biz çıkalım kerevetine.

Tornavidam nerede benim ?

2010-06-21T22:23:00.000+03:00

Bilişim sektöründe çalışmak ve az biraz teknoloji ile ilgilenmek zor zanaat. Birincisi tüm akraba ahalisinin zamanında zar zor aldıkları bilgisayarlarının formatlanması görevini üstlenirsiniz. "Ailenin bilgisayarcısı" modunda ortalıkta gezersiniz. Ev ortamında ise televizyon kanallarını ayarlamak, yeni alınmış teknolojik cihazların nasıl çalıştığını bilmek zorunda kalmak gibi ulvî amaçlar edinirsiniz.

Ününüz biraz yayılmaya başladığında, artık komşulararası (!) çalışmaya başlarsınız. Alt komşunun kaybolan kanalını geri getirmek, yan apartmanda bulunan aile dostunun çocuğunun bilgisayarına bulaşan virüsü temizlemek gibi. Hatta olay abartılıp, aile dostunuz ya da komşunuz sizi başkasına da tavsiye eder. Bilmem neredeki eve gidip çalışmayan modemlerini tamir etmekle uğraşırsınız. Tüm bunları yapıp, bir de işe gittiğinizde kod yazmaya çalışmak oldukça ironiktir.

Yazımı burada sonlandırırken; içeriden gelen "oğlum gel bu kanallar yine gitti" feryadına yetişmeye giderim.

Dip not : Fotodaki döt çatalı şahsıma ait değildir. Arz ederim.

Geri dönüşüm mimli olacak !

2010-05-22T00:04:00.000+03:00

Uzun zaman oldu ki bunun sebebi hem teknik sebeplerle blogger'a taşınma işlemi hem de vakit bulamamak (evet, en büyük bahanemdir). Blogger'a geçtikten sonraki ilk yazı da a.nur'un fî tarihinde yollamış olduğu fakat eski adresteki sorunlardan dolayı yazmayı askıya aldığım mime kısmet oldu. Aslında mim unutulmaya yüz tutmuştu ki a.nur sağolsun kafama silah dayayarak hatırlattı.

Mimin konusu biraz karışık o yüzden anlatmak yerine şuradan öğrenebilirsiniz diyerek alıntıma geçiyorum. Blog, "Witchie Of Stars", yazının adı ise "Aynı".

Neyin değişmesini bekliyorum, hangi akla hizmeten?
İnsanlar mı değişecek bir anda? Davranışları mı? Durumlara bakışları mı?

İstediğimiz kadar çabalayayım, kimse değişmiyor. Bunu, türlü musibetler sonucu farketsek de gerçek bu. Herakleitos'a inat değişimi ben de dahil olmak üzere çoğu insan kabullenemiyor. Zor geliyor üstesinden gelmek, değişime alışmak. İnsanlar "aynı" kaldıkça, sorunlar da "aynı" kalıyor.

okuma !

2010-04-10T02:05:00.000+03:00

Yeni yazı butonuna basıp birşeyler karalayıp sonra vazgeçiyorum hep. Yazsam kim okuyacak ? Canan'a laf ettik ama bizim halimiz ondan nice midir ? Cesetizleri bile bıraktı artık blogunu düşünün. Artık bloglar okunmuyor nasılsa. Sosyal medya farklı yerlerde hayat buluyor. Zaten az okunan bir blogdum, şimdi adını bilen de yok. Ne zamandır üşengeçlikten blogun bannerindeki kış temasını değiştireceğim ama nasıl olsa kimse girmiyor bloğa, okumuyor diye uğraşmıyorum bile. Bu yazı da öylesine yazıldı zaten. Şimdi bunu kaç kişi okudu diye hesap yapsak microsoft'un dandik calc'ına bile gerek yoktur yani o derece. Neyse...

5 yıl sonra

2010-04-01T23:02:00.000+03:00

1 Nisan 2005. Çoğu insan için alelade bir gün. Ben, bundan tam 5 sene önce, yüksek lisansı bırakmıştım. KTÜ'de okuduğum için, yanlarına gidip geldiğim Rize'deki akrabalarımı, günün "1 Nisan" olması nedeniyle inandıramamıştım okulu bıraktığıma. Babam bile ilk söylediğimde inanmış ama onlar inanmamıştı :)

Tam 5 yıl geçmiş aradan. Bir süre işsizlik ile boğuştum. Sıkıntılı bir dönem geçirdim ama şimdi (çok şükür) herşey yolunda gidiyor. İş başvurularında klasikleşmiş bir soru vardır, "5 yıl sonra kendinizi nerede görüyorsunuz ?" diye. Açıkçası ben o kararı alırken, bu kadar ayrıntılı düşünememiştim geleceğimi. Herşey ters gidiyordu ve okulu bırakma kararını almam kaçınılmaz olmuştu. Şimdi geriye dönüp baktığımda, 5 yıl içinde insanın gerçekten olgunlaşabileceğini, hayattan isterse dersler çıkarabileceğini görüyorum.

Belki bundan 5 yıl sonra, çok daha farklı bir konumda ve durumda olacağım, onu Allah bilir. Fakat şu bir gerçek ki; insanın hayatını kendi seçimleri yönlendiriyor. Zaman zaman aksamalar, yoldan sapmalar olsa da; hayat, kendi planladığınız şekilde gidiyor bunu unutmamak, kararları buna göre vermek gerekir. İstediğiniz hayatı yaşamanız dileğiyle... :)

"başka dilde aşk"

2010-03-21T14:09:00.000+02:00

Sen konuşuyordun, ben susuyordum.
Kelimeler yetersiz kalıyor, ezberlediğim yalanlar...
Hangi dilde denersem deneyeyim, anlatamayacağım sana derdimi...
Kalbimde sıkışıp kalan o duyguyu...
Her yeni günde, seni gördüğümde dizilecek kelimeler boğazıma.
Sen konuşacaksın beni görmeden.
Ben susacağım çaresiz...

Not: Filmi kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim.
Önerisi için mer.'e tekrar teşekkür ederim.

büyüdüm...

2010-03-06T02:54:00.000+02:00

çocukken düşündüğüm kadar kolay değilmiş "büyümek".
"ben büyüyünce..." diye başlayan cümleleri rahatlıkla kurarken,
gerçekleri söylemedi annem ve babam bana.

bir süre sonra, yaşadıklarımın ilkokulda taşıdığım çantamdan daha "ağır" geleceğini bilseydim,
küçükken inandığım masallarda saklanırdım, oyuncak tavşanımla...

(nice mutlu yıllar bana)

Yalnız Türk gencinin 14 Şubat'la imtihanı

2010-02-14T19:09:00.000+02:00

Günün başlangıcından itibaren, gazetedeki kutlama mesajı ile hafiften sinirler gerilmeye başlanır.

TV açılır ve her reklam arasında "uzaylıların istilasından kurtuluş günü" edası ve coşkusuyla bahsedilen güne özel kampanyalar göze batar. Aile eşrafı duymasın diye, içten homurdanılır.

Dışarı çıkmak mecburiyetinde kalınır ve gerçekle bir kez daha yüzleşilir. Oturulan semtin reklam panoları bile, "yalnıza bir tekme de sen vur" temalı ilanlarla bünyeyi iyice sinirlendirir. Gözleri kaçırarak bir an önce dışarıdaki işleri bitirmek için koşturmaya başlanır.

Eve dönüldüğünde rahat bir nefes alınacağı sanılır ama tabii ki yanılınır. Kafa dağıtmak için playlist açılır ve "shuffle"ın gazabına uğranılır. Efkârlanmak istenildiğinde bile bu kadar damar çalmayan "adi playlist", bu "mutlu" günde Müslüm Baba'nın jiletleri misali en derinden vuran şarkıları çıkartır karşına.

"Müzik olmadı bari film seyredeyim" diyen yalnız Türk genci, izlemediği filmlere göz gezdirdiğinde "altın vuruş"u yapmıştır kendine. Daha sonra izlemek için sıraya koyduğu filmlerin hepsi "aşk" temalıdır.

"Kaçınılmazlık - zevk alma" konseptli atasözünü hatırlayan Türk genci, filmi izlemeye ve bir sonraki özel günde aynı savaşı vermek için beklemeye koyulur.

ve perde...

2010-01-28T00:29:00.000+02:00

asma köprüler gibi korkak ve ürkek
daha en başından yıkık inşa edildi hayatımız
bilmediğimiz bir senaryoda
ezbere replikler söylüyoruz
yalan dolan
perde ne zaman kapanacak ?
peki ya, sonunda kim alkışlayacak ?

yağmur

2010-01-09T21:46:00.000+02:00

yağmurdan kaçmak neye yarar ?
gözyaşlarımızla ıslanırken ruhumuz...

büyüdük artık biz.

2010-01-08T01:25:00.000+02:00

büyüdük artık biz.
şarkılardan fal tutmak geçmişte kaldı.
gülmek kahkahalarla...
büyüdük artık biz.
inanmak zor artık sevdalara...
onlar eski filmlerde kaldı.

dingil bells !

2009-12-30T00:58:00.000+02:00

Aslında şu yazıyı yazdıktan sonra yazmak ne kadar doğru bilemiyorum. Orada biraz geyik malzemesi yapmıştım 2010'u. Şimdi ise 2 gün kala yeniden düşünüyorum. Belki çok klişe olacak ama gerçekten bana hiçbir güzellik getirmeyecek bir yıl ise ben 2009'da da takılabilirdim pekâlâ. Yine depresif moddan çıkamayacaksam, iş stresinden kurtulamayacaksam, hemen hergün aynı şeyleri yapacaksam ve buna her defasında lanet edeceksem neyime gerek bu yeni yıl ?

Yeni yıla genelde aile ve tanıdıklar toplanıp bir arada olup şen şakrak gireriz aslında. E hani nasıl başlarsa öyle devam ederdi ? Kimi kandırıyorsunuz siz kuzum ? İlla kırmızı don mu almak lazım ? Noel Baba zaten evlatlıktan reddetmiş beni. Geçelim bu pembe yalanları. Yine bana hüsran, yine bana yalnızlık var. Ama olsun size şimdiden mutlu yıllar !

günahkâr

2009-12-27T02:40:00.000+02:00

pir-ü pak bedenlerimize,
katran karası ruhlarımızı giydirdik biz.
günahlarla çizdik alnımızın yazısını.
bir tutam sevap serpiştirdik tat versin diye.
şimdi kendimizin de inandığı yalanlarla,
yasak elmalar yiyerek yaşıyoruz hayatı...

Görsel : DeviantArt

"bu sonbaharda"

2009-12-25T01:24:00.000+02:00

kabuk bağlayan yaralarım artık kanamıyor
kanasa da artık acımıyor eskisi kadar
fırtına kopsa dahi aldırmıyorum olan bitene
ne de olsa kimse aldırmayacak feryadıma, figânıma
çığlıklarım kaybolacak gecenin karanlığında
yine tek başıma dayanacağım tüm acılara
sen olmadan korkularımla başbaşa
ve yalnız, bu sonbaharda...

Dipnot : Yazı sonbaharda (Ekim '09) yazılmaya başlanmış, ancak henüz tamamlanabilmiştir.
Görsel : Özge Gürer

2010 : "Dile benden ne dilersen"

2009-12-19T01:07:00.000+02:00

Selin, 2010 yılından dilediklerimizi yazmamız için mimlemiş. Her ne kadar beklentilerim çok düşük olsa da yazayım istedim. Buyrun bakalım.

Serdar Ortaç, daha fazla şarkı yazabilsin diye 8. notanın bulunmasını

Eurovision'a Ajdar & İsmail YK ikilisi ile katılmamızı

Demet Akalın ve türevlerinin sırf bikini ile klip çekebilmek için yaz mevsiminde albüm çıkartmamasını

Hayko Cepkin ile Devlet Bahçeli'nin "brutal vokal" konseptli müzik albümü çıkartmasını

Deniz Baykal'ın koltuğuna japon yapıştırıcısı yapıştıranın bulunup, gerekli cezanın verilmesini

Anamızı da alıp gidebileceğimiz, orada, uzakta bir köyün olmasını

Pixar'ın yaptığı animasyon filmler sayesinde hiç büyümemeyi

Yine 90'ları yâd edip, özlemeyi

Okan Bayülgen'in "İstanbul" ile yaptığı isim koyma devriminin devam etmesini, yılbaşında doğan ikiz bebeklerin kız olanına "Aşağı Ayrancı", erkek olanına "Yukarı Ayrancı" isminin konulmasını

Annelerin "evde kaldın" alt yazılı serzenişlerinin bitmesini

Berberlerin artık "değdirmemesini"

Türk internet kullanıcısının yeni keşfettiği bir ortamın/yerin anında cılkını çıkartmamasını; çıkarttıktan sonra da "eskiden buraları dutluktu" dememesini

Maçın zevkinin kaçmaması için Rıdvan Dilmen'in "Gol olur" dediği pozisyonların artık gol olmamasını

Messi'nin uzaylı olduğunun ispatlanmasını

Uzaylı demişken, artık UFO'ların bizim semtin semalarına da uğramalarını

diliyorum. Aklıma ancak bunlar geldi. Kısfmet artık ! (Okuyanlar mimlenmiş sayılır. Ayrıca yazmanız için teklif var, ısrar yok !)

Türk erkeğinin aşk/evlilikle imtihanı

2009-12-10T23:03:00.000+02:00

Öncelikle çocukluk dönemlerinde, evlilik (ve/ya aşk), öp(üş)mektir. Erkek çocuğun yapabileceği en basit tanımlama budur. Genelde ailece seyredilen filmlerde, filmin aile izin verdiği ölçüde görülen bölümlerinden çıkartılan ders sonucu, evlilik öp(üş)mek ile ilişkilendirilir. Hayatının hatası olabileceğini yıllar sonra anlayacaktır, henüz erkendir.

İlkokul/İlköğretim çağına gelindiğinde, sınıftan birine vurulur erkek çocuğu. Çoğunlukla malum kızla didişir, saçını çeker, öğretmenine şikayet eder, annesine ondan kötü bahseder. Çocukluk aşkıdır ama farkında değildir. Ara seviye olarak, "Komşu kızı" diye tabir edilen, mahallenin cam güzeli ile yaşanan çekişmeler ve sonucunda doğan çekim gücü bahsedilebilir. Bu seviye, genellikle mahalle çocukları aynı okula gittiği için bir önceki madde ile birlikte görülebilir. Fakat "komşu kızı" ile hafta sonları da ilişki ilerletilebildiği için (!), daha etkili bir seviyedir.

Ortaöğretim/lise çağlarında, meşhur "lise aşkı" sendromu girer devreye. Üstteki iki seviyede yeterince başarılı olamayanların, bu seviyede zaman zaman acı çektikleri bocaladıkları görülmüştür. Fakat bilindiği üzere genellemeler yanlıştır. (çelişkiye gel !)

Üniversite dönemi, özellikle ailesinden uzakta olanlar için daha anlamlıdır. Özgürlüğün tadını çıkarmaya çalışan erkek birey, bu dönemde başına iş açabilir, dikkat etmesi gerekir. Bu dönemde sınavı başarıyla geçenlerin ileride mutluluğa erdikleri de görülmüştür. Fakat bilindiği üzere istisnalar kaideyi bozmaz.

Erkek birey iş hayatına atılınca, "anne faktörü" devreye girer. Bu zamana kadar gönlünün sultanını bulamamışsa, annenin iğneli lafları hiddetle artış göstermeye başlar.

Yine bir üstteki maddenin ara seviyesi, "anne faktörü"nün imalarına farkında olmadan katkıda bulunan ilkokul/çocukluk arkadaşlarının düğün davetiyeleri ve haberleridir. Evlenen arkadaşlara tebriğe gidilirken, içten küfürler edilir.

Yazar henüz son yazılan seviyede olduğundan ve sonrasını bilemediğinden yazı burada noktalanıyor. Gelecekte yazıyı tamamlaması ihtimal dahilindedir. Bilgin olsun ey okuyucu...

bir adım daha...

2009-12-04T00:50:00.000+02:00

gökten üç yağmur damlası düşüyor
efkârımı alıp götürmeye yetmeyen
inandığım masalların hepsi yalan
ruhumun yaraları gerçek olan
dipsiz uçurumun kenarında
ateşler içindeyim
bir adım daha yeter mi kurtulmama ?
bir adım daha...

ayna

2009-11-24T01:33:00.000+02:00

bir zamanlar kendi gölgesinden korkan küçücük bir çocukken,
nasıl oldu da şimdi aynalara yalan söyleyebiliyorum ben ?

Türk erkeğinin berberle imtihanı

2009-11-21T17:54:00.000+02:00

Öncelikle şunu bilmelisin ki ey okuyucu; (özellikle hanım okuyucu) aşağıda yazdıklarım hemen her Türk erkeğinin başına gelmiştir ve hâlâ gelmeye devam etmektedir.

İkinci olarak; özellikle son dönemde, artık berbere gitmek için, yaşlı teyzelerin "ah evladım, seni kız sanmıştım." demelerine neden olacak kadar saçınızın uzamasına gerek yok. Özellikle zamane gençleri, haftada bir ve hatta 2-3 günde 1, "düzelttirme" adı altında berbere gidebiliyor. Bu arkadaşlardan biri olmadığım için kendimi şanslı ve yaşlı hissediyorum.

Her ne kadar, TDK sözlüğü, "kuaför"ün ikincil anlam olarak "erkek berberi" karşılığını verse de, adı üstünde "berber"dir o bildiğin. Bir de son zamanlarda, "Saç Tasarımı" furyası var ki hiç sormayın !

Berber seçimi de önemli bir mesele. Genellikle mahalle ya da semt berberlerinden birine gidilir. Ama özel olarak seçilmiş semt dışı berberlere giden istisnalar da var elbet. Kişisel tercihtir saygı duyarım.

Gitmek için "seçilen" berber sayısı en az 2 olmalı. Sebebi ise çok basit. "Sıra olması ihtimali" ! Önce yakın olana gidilir. "Usta sıra var mı ?" diye sorulur. Alınan cevaba göre ya beklenilir ya da "eyvallah" denilip diğer "seçilmiş" berbere yol alınır.

Tanıdık berber olmasının dezavantajı yok mu peki ? Elbet var. Tıraş esnasında illa ki muhabbete tutar sizi. Babanızı vesaire tanıyorsa hal hatır sorar. Bir süre sonra ikili muhabbet durulsa da sonuçta kaçınılmazdır bunu yapmak.

Zaman zaman konu sıkıntısı yaşansa da genellikle spor ve siyaset konuşulur. Benim gibi daha yöresel bir berbere giderseniz (nasıl oluyor o demeyin, oluyor işte) memleketten de bahsedilebilir ortamda.

Benim gibi miyop dereceniz yüksekse ve tıraş esnasında gözlüğünüzü çıkartmak durumunda kalıyorsanız, karambole gitme şansınız yüksektir. Bu yüzden tanıdık berbere gitmek ve genelde aynı saç kesimini kullanmak geçerli bir önlem olabilir. Ama yine de tıraş sonrası, "usta ne yaptın sen ya ?!" deme ihtimaliniz hiç bir zaman "0" olmaz.

Teknolojinin gözünü seveyim ! Elektrikli tıraş makinelerini icat edenden de allah razı olsun ! Biz de eskiden "ağda" yapardık neredeyse saçımıza, daha çok ve genellikle ensemize. Eski mekanik ense tıraşı için kullanılan makineler canımıza okurdu. Berber istediği kadar dikkat etsin her tıraşta en az 1-2 kez enseden saç koparma durumu yaşanırdı o makine sayesinde. Bütün sinirleri çekilir insanın öyle bir durumda. Fena bir durumdur, acınızı paylaşıyoruz hanımlar...

Gelelim en çetrefilli mevzuya. "Değdirmek" ! Evet böyle bir durum söz konusu. Tabii ki hiçbir berber isteyerek "değdirmez" ! Ama insan ister istemez kıllanıyor. Elini, kolunu ve dirseğini koltuğun kolluğundan içeriye doğru çekiyor. Altın kural, "değdirme"ye ısrar ve devam eden berbere bir daha gidilmez !

Yukarıda yazdıklarımdan olumsuz olanlarla minimum seviyede karşılaştıysak mutlu mesut ve tıraşlı bir kafayla, "Hayırlı işler" diyerek ayrılırız.

O değil de benim yanlar iyice açılmış lan ! Kel kalacağım yakında !

halbuki

2009-11-20T00:39:00.000+02:00

halbuki
ne kadar da ümitle doluydu içimiz.
hayat yorgun düşünce,
biz de yorgun düşmüş sayıldık...

kandırmayın kendinizi !

2009-11-14T03:24:00.000+02:00

kandırmayın kendinizi !
aşk diye birşey yok !
yalan tüm bu öğretilenler, kalp yanılgısı hepsi !
allı pullu masallarla uyutuyorlar sizi !
siz inanmaya devam ettikçe,
üç gün sonra midenizde acıdan kıvranırken,
dönüp güleceğim ben size...
inanmayın kalpli, çiçekli böcekli hediyelere...
aldanmayın sahte gülüşlere !
kendini romantik zanneden güruh, kendine gel bir an önce !
o yaktığın gemiler, aslında senin gerçeklerin
aklın ve yüreğin !
bir yalana inanmak, onu inkâr etmekten daha kolaydır !

kandırma kendini !
aşk diye birşey yok !

lacuna inc.

2009-11-12T00:23:00.000+02:00

3... 2... 1... kamera...
~
birileri, bir yerlerde unutmuş olmalı beni.
ya da hayatlarından, hafızalarından çıkartmışlar herhalde...
yoksa "lacuna inc.", filmde geçen bir şirketten ibaret değil mi ?
en son ne zaman hatırlandım ?
yalnızlık seçimim evet.
kabul ediyorum ama birileri buna engel de olmuyor.
hatıralarının altında 20.000 fersah yol gitseler,
vurgun yemeden, beni hafızalarının derinliklerinden çıkartabilirler mi ?
resmi olmayan kayıtlara göre ölüyüm de benim mi haberim yok ?
dertlendim, bana mazlumu getirin !
~
stop !

günah çıkarma seansı - bir

2009-11-08T23:18:00.000+02:00

Çocukken, Mehmet Bakkal'ın dükkanından Sulugöz çalmayı denemiştik arkadaşlarla.
Organize ekip işiydi yani. Ama beceremedik.
Aslında becerdik de çıkarken bekçi'ye yakalandık.
Genelde o bakkalın önünde oturan eski bekçi emeklisi amcaya...
O bizi uyarsa da affetmişti. Ama bu yaşıma geldim, Mehmet Bakkal'ın hâlâ haberi yok.
İşin kötüsü, Mehmet abiyle hâlâ konuşuruz ve hâlâ bakkalının önünden geçerken içim sızlar...

aşkkıran

2009-11-04T01:46:00.000+02:00

~
demirden bir yüreğim var benim
kırılmayacak artık her darbesinde aşkın
kilidi pas tutmuş, asılı kalmış bedenimde
meleklere inat, kuytulara sürgün
karanlık gecede kayıp
demirdendir yüreğim
tekinsiz bir aşkkıran
~

öylesine

2009-10-31T00:05:00.000+02:00

Bu aralar bloga, "normal" sayılacak cinsten yazılar yazmadım. Denemelere sardım, fotoğraflardan ilham aldım. (Özge Gürer'e tekrar teşekkürlerimi sunarım.) Blogun alan adını yenileme safhasına geldiğimde, artık yazamadığımı düşünüp, yenilemekten vazgeçer gibi olmuştum. Sonra arkadaşlar ikna ettiler beni (selam olsun onlara). Aslında hâlâ aynı düşüncede ve ruh hali içindeyim. Çalışıyorum ve eve çoğu zaman geç geliyorum. Haliye hem yorgun oluyorum hem de monotonlaşan hayatım nedeniyle yazı üretebilecek bir olay yaşamıyorum. Ki fotoğraflardan ilham alıp denemeler yazmamın sebebi de budur. Zaten kim okuyor onu da bilmiyorum. Daimi ziyaretçilerim sağolsun :) En azından duvara konuşmuyorum onlar sayesinde.

Diyeceğim şudur ki; bu aralar melankolik yanım daha baskın. Bir süre daha "deneme"ler görebilirsiniz blogda. Bu da böyle boş bir yazıydı işte. :)

sen aklımda...

2009-10-28T00:48:00.000+02:00

düşüncelerim
bir film şeridi gibi
geçiyor gözümün önünden...
yaşadıklarım uzun
bitmek bilmez bir işkence
sert, acımasız...
küle dönmüş umutlarım
anlatamadıklarım
kayıplara karışmış kelimelerim
biriktirdiklerim
hepsi benimle şimdi...
gücüm yetmiyor artık
yaşamaya.
düşlerim kayıp gidiyor
sen aklımda
yitik bir ruhla

Fotoğraf : Özge Gürer

aşk kırıntıları(m)

2009-10-26T06:19:00.000+02:00

biraz önce patron’un “aşk kırıntıları” başlıklı yazısını okudum. sanki ilk defa okuyormuşum gibi hissettim öyle olmadığını bilsem de. kısa ama güzel yazısında sorduğu soruları kendime sordum ve cevabını bu yazıda bulmaya karar verdim. bakalım başarılı olacak mıyım…

ilk örnek, 15 kasım 2006 tarihindeki “ben”e ait. şimdi baktığımda kendimin yazdığına güçlükle inanıyorum. hatta çok yaşlandığımı hissediyorum. ama kendimi anlayabiliyorum da; ilk defa, gerçek anlamda “aşk”la karşılaşmış, kalbi kıpır kıpır, 18 yaşın esintileri onu aptal aşık moduna sokmuş ben… buyrun siz de görün:

“…uyuyamamamın nedeni mutluluk ve biliyor musun hayatımda ilk defa çok mutlu olduğum için uyuyamadım. Önceki acılardan,hıçkırıklara boğularak geçen gecelerden intikam alırcasına...İntikam güzel bi duyguymuş be. yalnızlık,içinde dönen senaryolarla kendini en dibe yuvarladığın acılar,hiç geçmeyen günler,geceler,isyanlar,bıkkınlıklar,mutluluk taklitleri yapmalar,o içinde en derindeki unutmaya çalıştığın ama bir türlü unutamadığın her an seni yoketme yolunda bir adım daha ilerleyen duygu... Hepinizden intikam aldım,hepinizi öldürdüm... İnsanı bu mutluluk bana fazla mı diye düşündüren bi dengesizlik...Bi ömür dengesiz geçse böyle. Çok mu şey istiyorum Allahım senden? … Bu bir rüyaysa eğer allahım ne olur uyandırmasın,gerçekse eğer kıyamete kadar öldürmesin beni.”

komik ve aptalcaydı değil mi? mutluluğu, benim gibi, durmuş bir saatin doğru zamanı göstermesiyle aynı sıklıkta tadabilen bir insansanız hiç de öyle değildir. ve bu bir ilk ise dünyayı çiçek ve böceklerden ibaret görmek hiç de rastlantı değildir… şimdi zamanı biraz ileriye saralım. hızlı modda, ilk gerçek aşkın cicim aylarını, ardından yaşanan ihtirasları, kavgaları, zehir olan hayatları ve ayrılığı geçelim. yıkımın, yenilginin o soğuk suratıyla karşılaşalım. 15 ay sonrasında, 15 şubat 2008 gecesinde duralım:

“…insan akıp giden zamana mı üzülmeli yoksa sahip olamadığı saçmalıklara mı? bir sene önceki bugünü düşünüyorum... herhalde hayatımın en mutlu günlerinden biriydi. o günün üzerinden, daha dün gibiyken, tam bir sene geçmesine mi üzülmeli miyim yoksa bugün, o günkü kadar mutlu olamadığıma mı? yıllar geçince, bugün aklıma gelince, üzülmeli miyim sence? yine aşağıya doğru akıp giden psikopatça yazılar mı döşenmeliyim? … ruhumun tatmin olmasını engelleyen o şey! anlaşıldı ki seni bulana, elde edene kadar bana rahat yok... 3,5 sene sonra... eğer hala hayatta ve akıl sağlığım yerinde olursa... seni elde etmek için, bi değeri varsa, bedenimi dahi satacağım... haberin olsun!”

çok çirkin bir yerde durduk galiba. öyle bir durak ki hatırlamaktan dahi nefret ettiğim bir yer. üzerinden neredeyse iki yıl geçmesinin ardından, tam da yazıda belirtildiği gibi, emin olamıyorum üzülüp üzülmediğime. sadece, iliklerimde o günün ve hatta onun gibi geçen diğer günlerin kasvetini hissedebiliyorum. kırıntılar işte… aşkın değil ama, hayatın kırıntıları…

şimdi biraz daha ileri gidelim. mutsuzluğun, dibe vurmuşluğun tavan yaptığı, yine de umudun varlığını koruduğu, tünelin ucundaki ışığın farkedildiği zamanlara… ve o “ışık”a yazılmış yazıya… 17 aralık 2008 durağında inecek vaaaar:

“…ya siz; iki aptal, ne yapıyorsunuz allah aşkına? umrunda mısınız birbirinizin? inandırabilecek misiniz beni buna? ölüyorsunuz, nasıl farkında olamazsınız bunun? yardım edecektiniz hani birbirinize, ölüyorsunuz lan gıdım gıdım! ikiniz de bir diğeri için hiç bir şey yapmıyorsunuz. cenazeye gelmiş, kocaman gözlüklü sahte insanlar gibi birinin ölümüne tanık olmak tek derdiniz. haydi devam edin pislik dolu davanıza, hanginiz daha ezik, hanginiz daha acınası, hanginiz daha yaralı? aynı bokun farklı renkleri bile daha farklı ikinizden. devam edin, yardım ederken aslında daha da öldürün birbirinizi.”

bir şey anlamadınız değil mi? bu resmimde mutluluğu anlattım demek gibi olacak ama biraz açıklama şart galiba. yazıda, bahsedilen iki aptaldan birinin kendini soyutlayıp yine bu iki aptalı resmedişini okudunuz. bu iki aptal, bugün hayatlarına sevgili olarak devam ediyorlar. hayat akmaya devam ediyor…

son üç yıldan üç adet kış yazısı okudunuz. üç yazı, bir kişi, üç farklı kişilik. üçü de ben, üçü de ben değil. bütün “ben”ler yabancı, bütün “ben”ler tanıdık. bazen mutlu, çoğu zaman isyankar. tek değişmeyen kırıntılar… beni daha fazla yazmaktan alıkoyanlar…

pranga

2009-10-24T14:55:00.000+03:00

sigarasını söndürdü.
gün ağarırken, pencerenin perdeler arasından
izin verdiğince içeri girmeye çalışan güneşe bakarken gözleri kamaştı.
ruhunu aydınlatmaktan vazgeçip, yerinden kalkmadan perdeyi sıkıca kapattı.
yatağın diğer ucunda umarsızca rüyalara dalmış olan erkeğe baktı.
bir zamanlar birlikte pembe hayaller kurduğu erkekle, şimdi ruhsuz sevişmeler yaşıyordu.
kaçıp gitse, kurtulsa bu tutsaklıktan, kendi prangaları onu rahat bırakacak mıydı peki ?
yüreğindeki yaraları, her gün bir başka acıyla kapatmaya çalışmaya daha ne kadar devam edecekti ?
gerçekten mutlu değilken, gülen yüz maskesi takarak kimi kandırabilecekti artık ?
bir kitabın son cümlesini okuyup bitirmenin verdiği huzura benzer bir iç çekişle yataktan kalkarak doğruldu.
ardında hüzün yığını bırakarak kapıya yöneldi.
arkasına dönüp bakmadı.
şehrin meleklerine sığındı.
yürüdü...
yürüdü...

Fotoğraf için özel teşekkür : Özge Gürer

düşüyorum

2009-10-22T02:43:00.000+03:00

önüme koyduğum ellerime bakıyorum

bu çizgilerin içinde arıyorum

cevabım yok

ağlıyorum ve bilmiyorum

gökyüzünü seyrediyorum

cevabı orada arıyorum

özgürüm, özgür olmak için

başka bir yalancı değilim

sadece kendim olmak istiyorum… kendim

ve şimdi içimdeki kalp atışları

bir tür soğuk meltem esintisi gibi ve ben

içimde hiçbir şey hissetmiyorum

kirletiyor beni

vücudumu alıp

başka bir dünyaya taşıyor

yaşadığımı biliyorum… ama bir taş gibi aşağı düşüyorum

dua ediyorum, gökyüzüne bakıyorum

yağmuru hissedebiliyorum

şu anda üzerime düşüyor taneleri

uçmak, sadece uçmak istiyorum

hayat tamamıyla benim

bazı günler tek başıma ağlıyorum

ama biliyorum ki bunu yapan sadece ben değilim

ben burdayım, başka bir gün daha bitti

ölmek istemiyorum

vardığımda lütfen orada ol ve ağlama… lütfen

ardında bizleri bırakan tüm meleklere ithaf olunur...

gerçek

2009-10-18T05:04:00.000+03:00

~
daha derinlerde yaralarım,
göremeyeceğin kuytularda...
çığlıkları yankılanır ruhumda...
yakından bak !
gördüğün ben değilim !
aynadaki aksime bile küsmüşken,
kendimi sana nasıl gösterebilirim ?
artık ruhumu yalnız bıraktım,
bedenimle düşlerdeyim.
~

vazgeçtim

2009-10-11T23:05:00.000+03:00

nakaratını unuttuğum bir şarkı gibi şimdi aşk,
anlamsız, eksik, bölük pörçük...
sözlerini bilmediğim için ağır aksak mırıldanıyorum her seferinde.
notalar uyuşmuyor, ritmi tutmuyor bedenime...
eksik kalıyor ruhum.
ve ben her seferinde,
vazgeçiyorum sevmekten...

Biterken, Sezen Aksu'dan "Vazgeçtim" çalıyordu...

Google'dan ara bul beni !

2009-10-09T02:27:00.000+03:00

Hep özenmişimdir bunları sıralayıp yazanlara. Üşenmedim ben de analytics'ten baktım. Her ne kadar benimkiler okuduklarıma göre daha normal olsa da ben de yazayım istedim. İşte siteme gelenlerin Google aramaları...

sıfırın değeri yedi numara : Benim gibi yedi numara sevenlerin araması. Haydar ile Armağan'ın o aşkı başkaydı. Arayan bu yazıya düşerse diye yine linki verelim ve ne güzel diziydi diyelim.

umay umay yazıları : şu yazımın başlığı nedeniyle umay umay sevenler uğrayan olmuş bloga. tüm yazılarını yayınlamamın imkanı yok tabii. bir alıntı yapmıştım o yazıda. severiz okuruz dinleriz kendisini. keşke tekrar albüm çıkartsa...

platonik feribotta : Evet benim o... Neden nasıl geldin bilmiyorum ama o benim.

kasımpaşa üsküdar vapur saatleri : Benim blogda yazmaz, şurada yazar o sefer saatleri. ama sabahları denk gelirsek karşılaşırız belki ha ne dersin sevgili okuyucu ?

on yüz bin milyon baloncuk yuttum reklamı izle : Eski reklamlardan bahsederken bu kızın akıbetini merak etmiştim. Sanırım bu aramalar da bu yüzden buraya yönlenmiş. Linkini bulduysan eğer, bana da yolla hayrına...

beyninden silebilirsin ama kalbinden asla : Eternal Sunshine of the Spotless Mind filminin yeri ayrıdır benim için. Artık fazlaca popüler olsa da benim gibi balık burcu biri için tekrar tekrar izlenmesi gereken bu filmden bir sonuç çıkartmıştım. Aratıp da gelmişler sağolsunlar.

tacizden hoşlanan kadınlar : Bunu aratıp bloga gelenlerin baş sorumlusu dikenli tel'in yazısıdır. Onları kendisine havale ediyorum !

Şimdilik bu kadar. Eğlenceli değil ama içimde ukteydi. Belki devamı gelir, kim bilir...

mesafe

2009-10-09T01:43:00.000+03:00

yakınımdasın,
olabildiğince uzağımda...
sesini duyuyorum...
lâl olmuş yüreğimdeki acı,
çınlıyor kulaklarımda...
gözlerine baktıkça yaşıyorum.
sen bilmiyorsun.
sözlerini duydukça ölüyorum.
sen görmüyorsun...

"ben bozkırdaki ağaç, sen uzakta akan su
özlemi yüreğimi yüzyıllardır yakan su"
Kıraç - Bozkırdaki ağaç

kül ve ateş

2009-10-04T00:37:00.000+03:00

her gün, bir yerlerde bir hayal kül oluyorken;
içimde büyüttüğüm ateşten utanç duymalı mıyım ?

Yine yeniden İzmir

2009-09-26T02:14:00.000+03:00

İstanbul'un kaosundan kurtulup, bayram ertesi 3 günü de izin olarak koparınca önceden planlanmış İzmir seyahati gerçekleşmiş oldu. Bilen bilir, önceden hiçbir bağım olmamasına rağmen İzmir aşığı biriyim. "Önceki hayat" durumları mı bilmem ama beni çeken birşey olduğu kesin İzmir'de. Hemen "kızları" demeyin. Evet kızları güzel ama beni bağlayan birşey değil :)

Kordonboyunu özlemiştim. Havasını, insanlarını, İstanbul'a oranla dinginliğini, denizini... Bir yanım İzmir'e götürüyor beni hep. Kendi memleketimden bile çok seviyorum desem yalan olmaz :)

Ayrılırken buruk bir mutluluk vardı yüzümde. Sahiline son bir kez daha bakıp, bir dahaki ziyaretin ne zaman olacağını bilmeden içimden tekrarladım. "İzmir... Güzel şehir"

bir yerlerde...

2009-09-12T05:03:00.000+03:00

~

bir yerlerde...
küçük bir kız çocuğu babasına sarılıyor.
bir anne, oğlunun ağlamasına dayanamadığı için balon alıyor.
bir baba, şehit oğluna ağıt yakıyor.
"onlar"dan olmadığı için kendini dışlanmış hissedenler, aslında "kim"in "kim" olduğunu anlamaya çalışıyor.
mahallenin cilveli kızı, delikanlılara göz kırparcasına şen kahkahalar atıyor.
yağmura aldırmadan sırılsıklam aşık olmuş serenat yapıyor sevdiğine birileri...
bir yerlerde hayat devam ediyor...
ben vazgeçmişken dünyadan...

~

Yağmur

2009-09-09T02:35:00.000+03:00

Ruhum temizleniyor her damlada.
Sonbaharın ve yalnızlığın habercisi sesleniyor yine bana.
İstanbul'un hüznü yağıyor üzerime.
Rüzgar şehrin dedikodularını fısıldıyor kulağıma.
Bir martı kahkaha atıyor vapurdakilerin sessizliğine inat...
Yağmur, kenti selamlıyor.
Yağmur, üzerime yağıyor.
Yağmur...

Fotoğraf : http://www.flickr.com/photos/55104739@N00/1871785926/

Parçalandım... ~ mim

2009-08-30T05:09:00.000+03:00

Çok güzel bir konuda a.nur mimlemiş beni. İş stresinden sıyrılıp yazmak iyi gelir belki :smile: Mimin konusu "içimizdeki benlikler".

"melankolik"
Birkaç kez yazdığım üzere balık burcuyum. Bu yüzden de doğuştan melankoli vardır ruhumda. Genelde geceleri ortaya çıkan bu kişiliğimi ne kadar bastırmaya çalışsam da hep üstün gelir. Artık onunla yaşamaya alıştım.

"deli"
Yaklaşık 5 yıllık sanal alemdeki kişiliğim. Gerçek hayatımda olmadığı kadar geyik muhabbetinin dibine vuran, lafını esirgemeyen, en berbat espriyi bile yapmaktan çekinmeyen yanım.

"bezgin bekir"
öyle bir an gelir ki hiçbir şey için kılımı kıpırdatmam. Tembellik çöker üzerime ve kaba tabirle kralı gelse kaldıramaz beni yerimden. Kış vakti sıcak mekan bulmuş kedi gibi sağa sola boş gözlerle bakarım. "Hayat böyle güzelmiş" der miskin yanım.

"mekanik"
özellikle iş ortamındaki halim. meslekten ötürü, konsantrasyon üst seviyede, klavye tuşlarına tıkır tıkır... kod yazarken kimseyi duymam, görmem, araya biri girerse üstünde çalıştığım şey bitene kadar cevap vermem, versem bile geçiştiririm. saat gibi çalışır bu yanım.

kimbilir daha kaça bölünürüm ben. ancak bu kadar parçamı ifşa edebildim. diğer benliklerimden affola...

İki kardeş

2009-08-25T01:26:00.000+03:00

Sokağın başındaki evin bahçesinde abla kardeş...
Dünyadan çok uzaklarda, kendi hayal alemlerindeler...
Oynadıkları oyuna o kadar kaptırmışlar ki,
annelerinin onları çağırdığını çok sonra duyuyorlar.
Kardeşlerden küçük olanı dört tekerlekli bisikletine binip,
yavaş yavaş sürmeye başlıyor.
Ablası arkadan yetişip, kardeşinin omzuna elini atıp gülüşerek eve doğru yol alıyorlar.

~

İş güç derken şu sıkıntılı zamanlarda gözüme çarpan,
"hayatı kaçırmama"nın gerektiğini anlatan bir enstantaneydi. Paylaşayım istedim :smile:

Masal

2009-08-21T01:35:00.000+03:00

Hayat türlü oyunlar oynadıkça bana, yeni bir masal yarattım kendime.
Ve sonra kendi masalımda kayboldum ben.
Hayali arkadaşlar yarattım.
Onlar sustu, ben aynayla, kendimle konuştum.
Bölündüm, bölük pörçük oldum.
Yürüdükçe kendi masalımın yollarında, "gerçek" hayatımda büyüdüm.
Büyüdükçe acılarım, sustum.
Sustukça, anlamını buldu kelimelerim.
Konuştum varlığımca...

Uyandım.. Gerçeğe dönünce bitti masalım...

45 saniye... 10 sene...

2009-08-16T03:01:00.000+03:00

45 saniye... 10 sene...

Basit gibi gözüken iki zaman dilimi.
45 saniyede evler yıkıldı, hayatlar karardı.
10 senede hiçbir şey değişmedi.

İnsan hayatına hakettiği değeri vermek için
kaç saniye / kaç yıl gerekir ki ?

merak...

2009-08-09T03:05:00.000+03:00

neden bir zamanlar, erken kalkanın darbe yaptığı, kapitalizmin bayrak ülkesinin dibindeki latin amerika ülkelerinde bile sol iktidarlar başa geçebilirken benim “güzel ve yalnız” ülkem, 60 yıldır “menderes – sülo – özal – tayyip”giller tarafından yönetilmektedir?

neden idil biret konseri yüzünden galeyana gelip protesto yapabilen 100 adet gerizekalı bulunabilirken yolsuzlukları, yüzsüzlükleri, işbirlikçiliği protesto edebilecek 10 adet “akıllı” bulunamamaktadır?

neden içki içen, yolsuzluk yapan, bakanlarına, milletvekillerine sarkan, fahişelerle yatan bir başbakanın en yakın dostu bizim “dindar” başbakandır?

neden haklı protestolarını teröre, anarşiye, eli kanlı politikacılara alet edip mahveden bir halk, aynı azgın tepkiyi kendi içindeki pisliklere; aşiret reislerine, toprak ağalarına, 4 karılı, 70 çocuklu sapıklara, çocuklarını kandıran teröristlere, yıllardır kendilerini sömüren sağ-sol partilere gösterememektedir?

neden bir ülkenin halkı gerici, yobaz, din sömürücüsü bir zihniyetin partisi ile “sol”u, sadece bir yön belirteci olarak anlayan bürokrat kılıklı asalakların emekli memur partisi ve ırkçı, kafatasçı, kurtlar vadisi gençliğinin milliyetçi partisi arasında kamplara bölünmek zorundadır? başka seçenek yok mudur?

neden yurtdışında “işadamı” bursuyla okuyan, 28 gün askerlik yapan, hatta onu bile yapmayıp kolayca çürük raporu alabilen, ilk işine holdingde yönetici olarak başlayan, “gemicik” sahibi evlatların babası; 20 yıl önce simit alacak parası yokken, kaydadeğer hiçbir iş yapmadan bugün avrupa’nın en zengin başbakanı olan insan, bu ülkenin insanları tarafından “mağdur” ilan edilerek ülkenin başına geçirebilmiştir? halkın “mağdur” tanımı ile benim tdk sözlüğünden öğrendiğim arasındaki 7 fark nedir?

neden 2008 yılında acun ılıcalı, mustafa koç’tan yaklaşık 100 bin lira daha fazla vergi ödemiştir? ülkenin en büyük holdinginin sahibinin bir tv programcısından daha az vergi verdiği başka bir ülke var mıdır?

neden hiçbir kurala uymama konusunda değme anarşiste taş çıkartacak derecede yetenekli olan yurdum insanı faşizan sigara yasağı karşısında bu kadar ketum davranabilmektedir? sokakta, açık havada içilen sigara, içmeyenlerin sağlığına zarar vermemekte midir? veriyorsa neden sigara toptan yasaklanmıyordur? yoksa bu işte bir iş mi vardır?

En büyük aşklar nefretle başlar ~ mim

2009-07-28T01:26:00.000+03:00

sLn'den nefret dolu bir mim gelmiş. Kendisine nefretlerimizi sunarak mimi cevaplıyoruz.

Aslında çok uzatabilirim bu maddeyi ama şöyle özetleyeyim anlaşılır herhalde. Serdar Ortaç ve türevlerinden nefret ediyorum ! Onların umurlarında mı ? Değil. Olsun nefret ediyorum ! (Başlığın, sonsuza kadar bu maddeyle alakası olmamasını ümit ediyorum.)

sLn'in meşhur "Otobüs İnsanları" serisinden ve dikenli tel'in son yazısından ilham alarak... Otobüste bir ton yer varken, gelip yanıma oturanlardan nefret ediyorum. Bu belki bir güvenin göstergesidir bilemiyorum. Ama arkadaş o kadar yer varken beni mi bulursun !

Son dönemde popüler olan, erkek tişörtlerindeki parlak harflerden/kumaşlardan nefret ediyorum. Evet tutucuyum ! Erkek adam öyle cıvıl cıvıl şeyler giymez !

Klişe olacak ama ikiyüzlü insanlardan nefret ediyorum. Yüzüme başka, arkamdan başka şey söylersen oyarım seni okuyucu !

Birşeyin cılkının çıkartılmasından nefret ediyorum. En büyük ve popüler örnek Facebook.

Sabahları erken kalkmaktan nefret ediyorum. Uykucuyum evet !

Biraz fazla şahsi olacak ama Hülya Avşar'dan da nefret ediyorum !

Herkesi kendi gibi zanneden insanlardan nefret ediyorum.

Bu kadar nefret dolu bir insan değilim ama benden nefret ediyor olabilirsiniz saygı duyarım. Mimi öncelikle ve ısrarla MiScHiEF!'e, CaRtMaNtR, a.nur'a ve son olarak hâlâ burayı okuyorsa cesetizleri'ne yolluyorum. :smile:

Eski kitap kokusu...

2009-07-25T21:24:00.000+03:00

Dijital termometrenin 35 dereceyi gösterdiğini göre göre, Tozkoparan yokuşundan nefesim kesile kesile çıktım İstiklal caddesine. Uğur Gürsoy'un meşhur karikatürü Fırat gibi "Burası benim evimmiş meğersem" diyerek attım kendimi caddeye. Yine amaçsız insan gürûhu şeklinde, -ben de dahil- ipini koparan gelmişti.

Aklımda ne zamandır almayı düşündüğüm kitabı sormak için Aslıhan Pasajı'na daldım. Ve o müthiş koku... Eski kitap kokusu... Neden bilmem ama beni hep çocukluğuma götürür. "Mahalle" kavramının kaybolmadığı yıllara... Teknolojinin bu kadar hayatımıza dahil olmadığı, soba üzerinde kestane pişirdiğimiz, duman rengi yıllara...

Uzun uzun dolaşıp, sahiplerinin anılarını taşıyan kitaplara baktım. Aradığımı bulamasam da başka bir kitap alıp İstiklal gezime devam ettim. Ama aklım pasajda kaldı. Aklım çocukluğumda kaldı...

Meraklısına not : aradığım kitap, Ahmet Ümit - Patasana; aldığım kitap, Elif Şafak - Baba ve Piç.

Keşke...

2009-07-24T00:55:00.000+03:00

Sürekli birşeyler okuyor, seyrediyor, dinliyoruz...
Hep imrenmişimdir. Kıskanmışımdır bu kitabı ben yazsaydım, şu şarkıyı ben besteleseydim vs. diye...
Ne zamandır aklımda ama ancak kısmet oldu. "Keşke ben yapsaydım" dediğim film, şarkı ve kitabı sıralayayım.

Buket Uzuner - "Kumral Ada Mavi Tuna"
Bu kitabı sanırım 3 kez okudum. Her seferinde ayrı bir tat alıyorum.
Aşkı bir iç savaş haline getirmek... Tekrar mı okusam ne :smile:

Kıraç - "Gidiyorum"
Gidemeyenlerdenim ben.. Hep içimde ukte kalmıştır "gidebilmek".
Bu yüzdendir hep "kalan"ın sürgün olduğunu iddia etmem.

Charlie Kaufman & Michel Gondry - "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" :
En az 5 kere seyrettiğim bir film. Her seferinde daha da derin yaralar açıyor.
Beynimden silmeye çalışıyorum ama kalbim izin vermiyor...

Bu yazı belki bir mim olur, sizin bloga da uğrar :)

"Biz ayrı dünyaların insanlarıyız !"

2009-07-21T02:01:00.000+03:00

Geçtiğimiz hafta sonu, Fringe'in ilk sezonunu bitirme şerefine eriştim. The 4400'ü seyreden biri olarak, biraz kopya çekilmiş gibi geldi ama JJ Abrams amcaya Lost'tan olan saygımızdan ötürü çok fazla laf etmeyeceğim. Bu tür dizileri az buçul ucundan seyredenler bilirler ki yaşananlar bazen "ohannesburg !"ları peşpeşe dizmenize neden olur. Genetiğiyle oynanmış hayvanlar, yetenek kazanmış insanlar vs.

Yakın gelecekte bunları gerçekten yaşar mıyız bilemiyorum. Ama bu tarz bilim kurgu film veya dizilerini izlerken aklıma hep o meşhur Yeşilçam repliği geliyor. "Biz ayrı dünyaların insanlarıyız !"

Hep merak etmişimdir, gerçekten FBI çalışanları öyle mi yaşıyor, ya da bilim adamları o kadar deli mi ? Yahut Bir hapishaneden kaçmak bu kadar mı cezbedici olabilir ? Ya da adaya düşersem yanıma alacağım 3 şeyi "Lost'tan önce" ve "Lost'tan sonra" olarak mı değerlendirmeliyim ?

eksik

2009-07-17T01:46:00.000+03:00

~

mutluluğun sürgün olduğu zamanlarda sevdim seni...
bu yüzden hüzünlüdür hep hecelerim...

bir yumru gibi boğazımda takılıp kalmış,
kağıt kesiği gibi yüreğimi kanatan
eksik cümlelerim var benim...

sen benim yarım kalan yazım, eksik yanımsın...

~

"artık özgürüm, öyle yalnızım ki..."

2009-07-09T01:37:00.000+03:00

"artık özgürüm, öyle yalnızım ki..." *

Denizin hırçınlığı, sadece bana...
Şehir, tüm ışıklarını, üzerime çevirmiş...
Bir kusur gibi gözler önündeyim...
Ruhum kölesi olmuş karanlığın...
İçimdeki aydınlık, çıkmaz sokaklarda...

* 34 u 442 veda busesi - Umay Umay

takıntılar

2009-07-05T00:21:00.000+03:00

a.nur'un şuradaki miminden esinlenerek takıntılarımı yazayım dedim. Aslında daha çok vardır ama insanın kendi takıntılarını farketmesi epey zormuş. Yazı yazın diye başımızda oklava ile bekleyen a.nur'a da selam olsun :D

Bir dergi ya da gazete alacağım zaman, en üstte olanını alamıyorum. Alttaki daha yeniymiş gibi geliyor bana.

Yemeğin içinde büyük bir parça soğan görürsem yiyemiyorum, kenara ayırıyorum onu.

Gündemde çok popüler olmuş bir kitap varsa, onu okuyamıyorum. Popüler olmak için almış demesinler diye...

Başkasının bardağından birşey içemem. Su bile.

Sol tarafıma yatarak uyuyamam. Kalbimin sesini duymak ürkütür beni.

Ertesi gün önemli bir görüşme ya da toplantı varsa, stres basar, sabah normal kalkmam gereken saatten erken uyanırım.

Belki mim olur da birileri yazar bu konuyu :) Belki de olmuştur da benim haberim yoktur :D

Kahraman

2009-07-01T01:41:00.000+03:00

hayat bir roman mı ki, kahraman olmak lazım illa ki...*

Kimsenin hayatında kahraman ol(a)madım.
Kendime bile yetemezken,
başkalarının hayatında kurtarıcı rolüne nasıl bürünebilirim ki ?

(konunun 3. şahıslarla ilgisi yoktur. yazı, ilgili şarkı dinlenirken yazılmıştır.)

* Redd - Roman Kahramanı

Karizma dediğin...

2009-06-27T00:41:00.000+03:00

"Ben senin bildiğin karizmalardan değilim".

Kulaklıktan dinlediği rock müzik ile havaya girmenin verdiği karizma

Feribotta / vapurda herkesten uzak tek başına oturmanın verdiği karizma

Otobüste boş koltuk varken ayakta durmanın verdiği karizma

Yarışmalarda sorulan kelimeyi hiç harf çıkmadan bilmenin verdiği karizma

Bütün çocukların iyi anlaştığı "büyük" olmanın verdiği karizma

"Son sigara"nın kendine has karizması

Okulu birincilikle bitirmenin verdiği karizma

"Ben bu mahallenin çocuğuyum" bakışının ve duruşunun karizması.

Şair ceketli çocuk

2009-06-24T23:47:00.000+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=YgfZaXv1opI
http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=16265171

Her ne kadar İstanbul doğumlu olsam da memleketim Rize'dir. Karadeniz müziğini pek dinlediğimi söyleyemem. Ama üniversite döneminde hemşehrim olan ev arkadaşım sayesinde tanımıştım O'nu. Karadeniz'in hırçınlığı sesine yansımış, asice söylüyordu şarkılarını. O'nun gibisi daha gelir mi bilmem. Unutmadık seni şair ceketli çocuk !

Şşştt bak bii.. ~ Ortaya karışık - üç

2009-06-23T01:56:00.000+03:00

Yaz mevsiminde peydahlanan sineklere uyuz oluyorum. Sıkıysa kışın çıksanıza karşıma !

Sinek deyince aklıma geldi. Eskiden ilaçlama yaptıklarında, camları pencereleri kapatırdık koku gelmesin diye !
Şimdi kokusuz gelip geçiyorlar anlamıyoruz. Bütün sinekler içeri kaçıyor. Teknoloji çıktı mertlik bozuldu...

Daha önce de UFO sevdamdan bahsetmiştim. Bu aralar yine hortladı bu mevzu. Ben de görmek istiyorum arkadaş ! Bana niye görünmüyorlar. Oysa her gece uyandığımda bir göz atarım Kasımpaşa semalarına !

Bir ara stres atma odaları çıkmıştı. Şu aralar ne kadar ihtiyacım var anlatamam. Gireceksin odaya indireceksin camı çerçeveyi... Ohh mis gibi !

Pişmaniye yemek ne zormuş arkadaş. Yapıştı her yerime...

Levent Yüksel, yeni bir grup kurmuş ve albüm çıkarmış. Zalim'i şu şekilde dinlemek çok ilginç oluyor.

Bugün çektiğim trafik çilesi sonrasında yine anladım ki İstanbul'da yaşamak için ön şart deli olmak !

Pelesenk, post modern, konsensus gibi karizmatik kelimeleri söylemek için can atıyorum ama denk gelmiyor bir türlü !

Bloga yazı yazmam için başımın etini yiyen a.nur'a, kendisi kayıp olduğu halde beni kayıp zanneden dikenlitel'e,nerelerdesin diye halimi hatrımı sormasına ramak kalmış cesetizleri'ne, friendfeed konusunda desteğini eksik etmeyen canan'a, daimi okuyucum sLn'e, arkadaşa bakıp çıkan yandaş medyadaki diğer bloggerlara selam ederim.

Masaüstü ~ mim

2009-06-09T00:10:00.000+03:00

Büyütmek için resme tıklayınız...

a.nur, sLn ve CaRtMaNtR mimlememiş beni ama yazasım geldi bu mimi. Uzun zamandır mim yazmıyordum, özlemişim. Masaüstümüzü ifşa ediyormuşuz. Düzenli olmaya çalışırım. "Fuzuli" klasörü, aslında tüm gerekli belgelerin vesairenin olduğu yer. Daha önce de "İroni'ye gel" adlı yazımda da belirtmiştim bunu. "ODAPC" uzak masaüstü bağlantısı da tüm arşivin bulunduğu evdeki külüstür diğer bilgisayara kısayol. Oyun oynamaya vaktim olmadığı için sadece 2 oyun kurulu. Stres atmaya birebir Alien Shooter ve her futbolseverin klasik oyunu FM. Göze çarpan tek farklı şey ADSL faturalarının olduğu klasör sanırım :D Mimi yazmak isteyenler yazabilir diyerek bitirelim yazıyı :)

"Selam Kral"

2009-06-05T01:53:00.000+03:00

Müzik dinlemeyi çok severim. Hatta çoğu zaman, iş yerinde kodlarla uğraşırken bile kulağımda kulaklığım, radyoda şarkı dinlerim. Son zamanlarda da işten yorgun geldiğimden ve artık televizyon kanalları yaz mevsimine girmesinden mutevellit (bu kelimeyi kullanmak da bu güne kısmetmiş) akşamları müzik kanallarında takılıyorum.

Yıllardır süregelen gelenek hâlâ değişmemiş ve bilmemkaça gönderilen mesajlar ekranın altında tüm absürdlüğüyle arz-ı endam etmeye devam ediyor bunu öğrendim. Babasına akşam eve gelirken ekmek almasını söyleyenler mi ararsın, "parça" isteyenler mi ararsın, sıradaki şarkıyı armağan edenler mi ararsın... Oturup altyazıları oku, bütün stresin gitsin o derece !

Kendilerine İsmail YK'dan "Allah belanı versin" şarkısını armağan etmek isterdim ama ağır kaçar diye düşünüyorum. Musa'dan "Çek Git Bebeğim"le idare etsinler artık !

"Ne işiniz var elalemin sitesinde ?"

2009-06-02T22:26:00.000+03:00

Ulaştırma bakanı Binali Yıldırım, Youtube'a girmek isteyenler için :
"Ne işiniz var elalemin sitesinde ?" demiş.
Sayın bakana, kendi başbakanının sözünü hatırlatmak gerek galiba.
"Ben Youtube'a giriyorum, siz de girin".
Komiksiniz lan, cidden !

Hâlâ var mı ?

2009-06-01T02:08:00.000+03:00

Hesap makinesinde sayı yazıp, makineyi ters çevirince kelime bulmak

"0,5 ucu olan var mı ?" muhabbeti

Üniversite bitirmiş kelli felli adamların bile çözemediği ilkokul matematik problemleri

Yumiyum, Sulugöz, Tipitip vs.

Sömestır başlangıcında "Tatilde ne yaptınız ?" konulu kompozisyon ödevi

"Aşşaaa mahalle" ile maç yapmak

Bisikletli gence, küçük veletlerin "abi bi tur versene" baskısı

Hadi gülüm yandan yandan !

2009-05-29T02:29:00.000+03:00

Malum yaz geldi. Artık evlilik sezonu açıldı demektir. Davetiyeler peşpeşe evlere bırakılır bu saatten sonra. Evde kaldığımın her defasında gözüme sokulmasının resmi olmasının yanında, "oynama zorunluluğu"nun üzerimde yarattığı sinirden dolayı da sevmem düğünleri.

Bir kere, göbek atmak ya da en basit tabiriyle "oynamak", erkeğin fizikî yapısına ters. Ne o öyle bel kıvırmalar filan ?! Yakışmaz ! Ayrıca, zaten oynamasını bilmiyorum, niye zorluyorsun da hem kendine hem bana işkence çektiriyorsun değil mi ? Sen kıvır ben uzaktan tempo tutayım olsun bitsin. Nedir yani bu ısrar ?! Roman havasını anlarım bir derece ya da halayı.. Ki onları da beceremiyorum ya neyse... Fonda kına gecelerinin vazgeçilmezi Mezdeke çalarken beni niye dürtüyorsun sahneye arkadaş ?

Kendi düğünümde bile oynamayacağım, inat ettim !

Sabah enerjikliği

2009-05-25T23:22:00.000+03:00

Uyku sever biri olduğumdan dolayı, sabahları Üsküdar'a geçerken vapurda hafif uykulu vaziyette, yarı gözü açık yarı kapalı seyahat ediyorum. Üsküdar sonrası Bostancı'ya kadar da otobüste de yer bulabilirsem aynı durumda...

Bu yarı uyurgezer yolculuk esnasında, sinirimi bozan ender şeylerden biri, sabah enerjikliği patlaması çenesine vurmuş insanlar. Yahu sabah sabah bu enerjiyi nasıl buluyorlar anlamadım gitti. Benim gözümü açmaya halim yokken, bu cinsten olanlar çenelerini kapatamıyorlar. Arkadaş, bir rahat bırak, şurada gözümü kapamış denizin sesini dinlerken hafiften uyku modundayım mis gibi...Yok, illa yanındakiyle çene çalacak, kız arkadaşından, iş yerindeki çocuktan, patronundan filan bahsedecek. Ne içiyorlar da böyle oluyorlar anlamıyorum ki ?!

Not : Ey okuyucu ! Sen de onlardan biriysen, kusura bakma ama içimi dökmem lazımdı !

Yok ki senin bir backup'ın...

2009-05-21T23:15:00.000+03:00

Bilişim sektöründe çalışınca ve çocukluktan beri bilgisayarla haşır neşir olunca bir yerden sonra meslekî tabirleri gündelik hayatta kullanmayı isteseniz de engelleyemiyorsunuz. Mesela ofis içinde "rimuuttan (remote) bağlan bakayım bi" ya da "databeyzi (database) ristor (restore) et şuraya" gibi konuşmalar geçiyor. Ama en basitinden, bir tanıdığımıza telefonla "ipconfig yazıp bak bakalım IP alıyor mu pc" dediğimizde, karşıdaki bir an afallıyor. Hemen durumu çakıp nasıl yapacağını anlatmaya başlıyorsun mecburen.

İşin zorluğu filan değil aslında anlatmak istediğim. Kullanılan terimlerin sektörün içindeki insanlar için bir süre sonra herkesçe biliniyor olduğunun zannedilmesi. Farkında olmuyoruz cidden. Bu da kendimi temize çıkarmak adına yazılmış bir yazıdır böylece :smile:

Not : Başlık, Nil Karaibrahimgil'in Seviyorum Sevmiyorum adlı şarkısında geçen "Yok ki senin bir yedeğin" sözünden devşirmedir.

Sıdıka

2009-05-21T23:04:00.000+03:00

Durumu nasıl anlatacağım bilmiyorum ama deneyeceğim. Bir zamanlar, Show TV'de yayınlanmış, Atilla Atalay'ın kitabından uyarlanmış Sıdıka diye bir dizi vardı. Bu dizi daha çekilmemişken kitabını okuyup bitirmiştim. Dizi çekildi, yayınlandı, yayından kaldırıldı. Yıllar sonra, tekrar okuduğumda farkettim ki, hikayeleri kafamda canlandırırken artık Sıdıka Hasibe Özlem Eren, annesi Safiye Saka Füsun Demirel oluyor. Onların dışında herhangi bir sima gelmiyor gözümün önüne.

Sizde de oluyor mu bilemiyorum. Yoksa bende mi var bir arıza ? Bir de okuduğun kitabın sinemada ya da televizyonda gösterildiğinde yaşadığın hayal kırıklığı var ki o da başka bir mevzu...

Çek oradan abime bir vesikalık !

2009-05-19T22:05:00.000+03:00

sLn'in şu yazısında bahsettiği şey başıma geldi. Gülme komşuna gelir başına misali... Resmi bir evrak için vesikalık lazım oldu. Eldekiler suyunu çekmiş. Dedik bari 4 sene öncekini tekrar yaptırmayalım da yeni çektirelim. Yedek damat kılığında (takım elbiseyle) fotoğrafçıya gidilir. Stüdyoya girilir ve o malum komutlara sıra gelir. "kosinüs 30 derece kadar sağa dön", "10 cm'lik eşkenar üçgenin hipotenüsü kadar kafanı aşağıya indir"... Abarttım tabii ama benzer şeyler yaşandı. Hatta aklıma sLn'in o yazısı geldi, gülmemek için zor tuttum kendimi. Normalde de fotoğraf çektirmekten hazzetmeyen biriyim, vesikalık tam bir işkence geliyor bana. Allahtan tipim pek değişmiyor da uzun süre kullanabiliyorum vesikalığı..

Bir de fotoğrafçı amcanın çektikten sonra "Geçmiş olsun" demesi var ki sormayın :D

Ederlezi

2009-05-19T02:22:00.000+03:00

Aslında Hıdrellez vakti yazacaktım ama yoğunluktan kaynadı gitti arada. Bu akşam Elveda Rumeli'yi seyrederken birden en vurucu anda karşıma çıkınca aklıma geldi "Ederlezi". Dilini bilmediğiniz bir halkın, kalbinizin derinlerinde yaşadıklarını hissetmenize neden olan bir ağıt bu. Bu kadar ünlü olmasını sağlayan Goran Bregoviç ve Emir Kusturika'ya saygılar iletmek lazım.

İroniye gel ! - iki

2009-05-17T00:25:00.000+03:00

Daha önceki ironi yazımdan farklı olarak, bu sefer ironiyi Manga yapmış. Bilerek ya da bilmeyerek... Son albümlerindeki "Dünyanın Sonuna Doğmuşum" adlı şarkılarına başrolünü Vedat Özdemiroğlu'nun oynadığı bir klip çekmişler. İroni ise klibin bir bölümünde oynayan meşhur sarışınlar Esra ve Ceyda Ersoy kardeşlerle ilgili. Şarkının sözleri, mevcut pop kültürünü hayli sert şekilde eleştiriyor. Klipte oynayan Ersoy kardeşler ise olayın farkında değil gibi sanki. Manga'yı ve klibin yönetmenini tebrik etmek lazım ! İroniye gel !

Kişisel gelişememe

2009-05-10T22:18:00.000+03:00

Zamanında Üstün Dökmen'in Küçük Şeyler ve Doğan Cüceloğlu'nun İçimizdeki Çocuk kitaplarını okumuştum. Kişisel gelişim kitaplarının daha yeni yeni popüler olduğu zamanlardı. Sonrasında da Ferrasini Satan Bilge'yi okumaya niyetlenip sonunu getirememiştim.

Bu tür kitapları yazan akademisyenlere sözüm yok. Saygı duyarım ama şunu hep unutuyorlar gibi geliyor bana. Hayat gerçekten anlattıkları kadar adil değil. Daha da önemlisi anlattıkları kadar "sistematik" değil. "İyilik yap iyilik bul" gibi bir mantık işlemiyor "gerçek" hayatta. Kişisel gelişimi etkileyen bir sürü faktör var ve herkes için ayrı ayrı işliyor. Hayat kitaplardan öğrenilmiyor.

Bir de sırf popüler diye okumuyor mu bu kitapları insanlar. Gıcık oluyorum arkadaş...

Anneme...

2009-05-10T16:07:00.000+03:00

tüm annelerin "anneler günü" kutlu olsun...

Bende kısmet olsa...

2009-05-09T00:15:00.000+03:00

Ne zaman radyoda sevdiğim bir şarkıya denk gelsem, hep bitimine rastlıyorum.
Bahtsız mıyım neyim ?

İki yabancı - 6 tanıdık

2009-05-08T01:40:00.000+03:00

"Gelişigüzel seçilmiş iki kişiyi birbirine bağlamak için kaç tanıdığa ihtiyaç vardır?"

Harvard'lı profesör Milgram'ın yaptığı deneye göre * sadece 6 kişi...
Düşünsenize, hiç tanımadığınız bir kişi ile aranızda 6 kişilik bir bağ var.
Hal böyleyken ne kadar "yabancı" sayılabiliriz ki birbirimize ?

aforizma(lar) - üç

2009-05-05T02:06:00.000+03:00

kustukların büyür içinde

ekmek arası terlik

Orjinalyus Profesör

brokoli bandı

tahtalı mıçı

Not : Bu aforizmaları başka bir yerlerde okumuş, görmüş, duymuş olma ihtimaliniz hayli yüksektir. Ne demişler “Akıl akıldan üstündür”…

Nimet Çubukçu

2009-05-02T15:23:00.000+03:00

Kabinede revizyona gidilmiş. Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu olmuş.
Kadından ve Aileden Sorunlu bir bakanı önce eğitmek lazım tabii !
Ne demişler : "Eğitim şart !"

Soundtrack

2009-05-02T00:30:00.000+03:00

Yabancı dizilerin soundtracklerinde genelde bir - iki şarkıya takılırım.
Ve hep aklıma gelir bizde neden böyleleri yok ?

Snow Patrol - Run (Jericho)
Amanda Abizaid - A Place In Time (The 4400)
Switchfoot - This Is Your Life (The 4400)
Nickelback - Savin' me (Prison Break)

İntikam

2009-05-01T00:19:00.000+03:00

İş başvurularından yanıt bekleyip de alamayanlar !
Merak etmeyin intikamınızı aldım !
Görüşme talep eden bir firmanın mailine yanıt vermedim !
Yaşasın kötülük !

(dipnot : merak etmeyin, hali hazırda bir işim var.)

Yatıyos, kalkıyos, sinir oluyos !

2009-04-29T23:57:00.000+03:00

"Beeeedaaavaa.. Yatıyos kalkıyos .." diye devam eden adios kart reklamına sinir oluyorum.
Daha fenası, sinir olduğumdan mıdır nedir dilime dolandı mübarek !

Kızını dövmeyen dizini döver !

2009-04-27T02:14:00.000+03:00

"Sizin kızınız olsa kaçta eve gelmesini istersiniz ? Gece erkek arkadaşının evinde geç saatlere kadar kalmasına izin verir misiniz ?"

Bunu (ya da bu minvalde bir cümleyi) söyleyen İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah. Ayşe Arman'ın bugünkü Hürriyet Pazar ekinde yazdığı röportajda var bu ifade. Bir emniyet müdürü, suçluyu yakalaması gerekirken, ahlak bekçisiymiş gibi, mağdur durumdaki aileyi suçluyor. Acı olan şey, kendisi istifa etse bile bu "kafa"nın değişmeyeceği ..!

Blogunu söyle, kim olduğunu söyleyeyim ~ mim

2009-04-25T19:04:00.000+03:00

sLn'in mim yazısını okuyunca mimlenmiş olduk. Takip ettiğimiz bloggerlar hakkında düşündüklerimizi yazacakmışız. Benimki biraz farklı oldu ama idare edin artık.

cesetizleri : Torpil geçeceğim iki bloggerdan biri :) Farklı bir sanal ortamda tanışmıştım ama blog dünyasına geçmemi sağlamıştır kendisi. Nedendir bilmiyorum ama kendisini Marvin'e benzetiyorum. Sürekli birşeyler düşünüp, kafasında birşeyler kuruyor gibi. Planları, hayalleri var ve onlar için çabalıyor. İlk anda koyduğu mesafe, daha sonra kişiye bağlı olarak azalıyor ya da artıyor. Eğlenmek için de hiç bir fırsatı kaçırmıyor.

sLn : İkinci torpilli blogger :) Bloga başladığımda, yorumlarıyla duvara konuşuyormuş gibi hissetmememi sağladı :) (teşekkürler) Haksızlıklarla uğraşmaktan hayatın tadını çoğu zaman çıkaramadığı için, onu da Calimero'ya benzetiyorum. Tam bir 'İstiklal' aşığı. Çok iyi bir gözlemci. Özellikle insan davranışları konusunda. Birkaç yazısında bu açıkça belli oluyor. 'Siyah'ın ona güç verdiğini düşünüyorum. Kendini siyahta buluyor ve bu yüzden de siyahı seviyor. :)

a.nur : Kesinlikle Piglet ! Özellikle yalnız kalmaktan korkuyor ve çoğunlukla yazılara sığınıyor. Dertlerini çözemediği zaman çıkmaza giriyor ve bu onu hayattan bezdiriyor. Yazmaya devam etsen belki rahatlarsın :)

MiScHiEF! : Kızacak biraz ama :) Coyote. Sürekli başına birşeyler geliyor. Ama Coyote kadar şanssız değil en azından, üstesinden gelebiliyor. Konuşkan, cana yakın, öğrenci olmanın sorunları ile uğraşıyor.

Küçük Kara Balık : Nicki üzerinde Küçük Kara Balık. Okyanusta kaybolmuş ama cesetizleri ona yoldaşlık ediyor. Ko-ko-reç hastası :) Biraz dişli biri. "İnadım inat" cinsinden. Bilerek yalnızlığı seçmiş gibi.

CaRtMaNtR : Çok fazla tanımamakla beraber sıkı bir müzik ve sinema fanatiği. Ayrıca kendisinin de açıkça belirttiği gibi hafif üşengeç (tembel demedim ayıp olmasın diye :D ) Cartman'a benzediğini ayrıca belirtmeme gerek var mı !

Başak Ölmez : Winnie The Pooh. Sakin, her derdin çaresini bir şekilde bulabileceğine emin, küçük şeylerden mutluluk bulmaya hevesli. Şu aralar dertli ama olsun, bu yazı tebessüm ettirir belki onu :)

Okuyanlar mimlenir diyelim. Kırdıysam affola :)

Nasıl yani ?!

2009-04-25T03:11:00.000+03:00

Daha önce işsizlik sorununu kadınların iş aramasına bağlayan
Ekonomiden Sorumlu Devlet Bakanı Mehmet Şimşek,
şimdi de işsizliğin nedenini 'iş arayan gençlere' bağladı.
kaynak : uykusuz

Rating bless you ! - iki

2009-04-23T20:13:00.000+03:00

Aslında daha önce yazmak istiyordum ama tesadüf bugüne yani çocukların bayramı 23 Nisan'a denk geldi. Şu anda ekranda "Bir Şarkısın Sen" adlı, çocukların şarkı-türkü söylediği bir yarışma var. Yaşını başını almış, emekli olmuş eski şarkıcıların orada ne işinin olduğuna mı, zaten hayatları boyunca hep yarıştırılacak olan genç beyinlerin, daha bu kadar küçük yaştan başlayarak, bu psikolojiye sokulmalarına mı yoksa okuması gereken bu yeteneklerin (!) ekran karşısında "Hıımm bak bunun sesi güzel", "Hımm bak bunun da iyi sahnesi var" diye alakasız bir dünyanın içine sokulmasına mı yanayım...

Bu ülke, zamanında Küçük İbo'ları gördü ve amiyane tabirle "harcadı". Şimdi kimbilir nerelerde ? Acıların çocuğu Küçük Emrah'ın büyümüş hali... Acaba yeniden aynı yollardan geçmek ister miydi seçme şansı olsa ? Daha önce de söylemiştim. Rating bless you !

23 Nisan

2009-04-23T19:35:00.000+03:00

Günün anlam ve önemine dair uzun uzun yazmak isterdim. Ama artık gittikçe, sadece "tatil" hüviyetine bürünmeye yol alan bir gün olması içimi burkuyor. "Büyümüş de küçülmüş" beyinleri, gerçek büyüklerinin koltuğuna geçici süreliğine oturtup, onların bile çözemediği ülke sorunlarını sormak ve çözüm önerileri istemek. Ne ağır bir sorumluluk !

Ne mutlu ki Atatürk gibi egemenliğin önce çocuk beyinlerden geçtiğini öngörebilmiş bir liderin milletiyiz. Büyüyünce beyinleri körelenlere kapak olsun ! 23 Nisan kutlu olsun !

Elif Şafak ve Türkçe

2009-04-22T00:02:00.000+03:00

"Mahrem", "Pinhan", "Şehrin Aynaları" ve "Bit Palas"...

Şimdiye kadar okuyabildiğim Elif Şafak romanları. Elif Şafak kimdir diyenlere hemen şuraya bakmalarını tavsiye edelim. Kendisini tanımlayabileceğimiz üç kelimeyi de sıralayıp konumuza geçelim. "Kadın", "Türk Edebiyatı" ve "Türkçe"

Romanlarının çoğunda -özellikle Pinhan'da- eski Türkçe kelimeleri yoğun bir şekilde kullanması ile tanınır. Ama özellikle son dönemde çıkardığı kitapları İngilizce yazmış ve Türkçe'ye çevrilmişti. Kitaplarını İngilizce yazmasının gerekçesi olarak da "Türkçe'nin daralması"nı göstermişti.

Burada -bence- hafif bir tutarsızlık var gibi. Günlük konuşma dilinden bahsedildiğini varsayarsak kabul edebiliriz. Artık 100 kelime ile bütün derdimizi anlatabiliyoruz. Ama yazı dili için, özellikle Pinhan'ı yazmış Elif Şafak gibi birinin bu şekilde bir söylemde bulunması ilginç geldi. Türkçe'yi bir Türk yazarın "daralma" gerekçesiyle bırakıp, farklı bir dile geçmesi ne kadar doğru ve kabul edilebilir acaba ? Dilin savunucusu ve uygulayıcısı olması gereken Şafak'ın bu tutumu açıkçası bana ters geldi. Şurada da yazmıştım. Var mı "efkâr"ı Türkçedeki anlamını karşılayabilecek bir yabancı kelime ?

Ünlü

2009-04-19T15:40:00.000+03:00

Direkt Link : http://www.youtube.com/watch?v=Cnbe9TYQy5E

90'lı yılların ortaları. Daha müzik zevkim yeni yeni oturuyor. Hangi televizyon kanalı hatırlamıyorum, bir şarkı çıktı ekranda. İzlemeye başladım. Sound hayli sert ama bozuk bir Türkçe ile söyleyen vokalin sesi insanı çekiyor kendine. Onları ilk o gün tanıdım. "Ünlü" grubunu... "O ve Z Hikayesi" ve "Son Defa" adlı iki albüm, "Kafam" adlı bir de single çıkartıp yok oldular. Şu anda müzik piyasasında olsalar, ne Mor ve Ötesi kalırdı, ne Duman. (Biraz fazla iddialı oldu kabul ediyorum ama gerçek bu)

Bir de şu var tabii... Eğer hâlâ müzik yapıyor olsalardı, bu kadar efsane olabilirler miydi emin değilim. Dinleyelim, dinletelim.

Bir "İstiklal" yazısı

2009-04-18T22:45:00.000+03:00

Her zaman olduğu gibi çok kalabalık. Birisine çarpmadan yürüyebildiğiniz 30 saniye rekor sayılıyor.

Yerini yanlış hatırlamıyorsam Ağa Camii'nin oraya çöp torbaları konmuş. Artık caddede boydan boya elinizde çöpünüzle gezmek zorunda kalmıyorsunuz.

Kestanecilerin çıkarttığı dumanlar o kadar yoğundu ki aşırı rahatsız etti beni.

Belediyenin temizlik arabası, o şahane gürültüsüyle yine yerini almış caddede. Kulağımda kulaklık, son ses şarkı dinlerken bile onun gürültüsünü duyabildim caddenin karşı tarafından.

Aslında bu başlı başına bir yazı olabilir ama İstiklal'de gördüğüm için burada yazayım dedim. Şu fal bakan meşhur kafelerin ortak bir sloganı var sanırım. Aynı sloganı kullanmalarını geçtim, slogan komik. "Falda iddialıyız"... Nasıl yani ? "İyi sallıyoruz, tutuyor, biz de şaşıyoruz" mu demek istiyorsunuz ?

Artık gittikçe alışveriş merkezi haline gelmesine ve daha da basitleşmesine rağmen İstiklal benim evim gibi. Bunu bir kez daha anladım.

Sevemedim kara gözlüm ~ mim

2009-04-15T23:26:00.000+03:00

MiScHiEF! mimlemiş. Bloglarda sevmediğimiz yönleri yazıyormuşuz. Hemen herkesle aynı şeyi yazacak olsam da mimi geri çevirmek nezaketsizlik sayılır. Buyrun bakalım, neleri sevmiyormuşum.

Türkçe katili bloglardan nefret ederim. "yapıyo, ediyo, gezcez"... Bunlardan birini gördüğüm anda çarpıya basarım.

Kendiliğinden başlayan oynatıcılara sahip bloglara hafiften uyuz oluyorum. Otomatik çalma özelliğini kapatırsın, okuyucu isterse dinler değil mi güzel kardeşim ?

Reklamlara boğulmuş blogları okuyamıyorum. Haydi bir ya da iki neyse de her tarafından reklam fışkıran bloglara denk geliyorum bazen. Günlüğünüzde de mi reklam vardı ? (bkz. : reklam kokan hareketler bunlar)

Renkle ilgili bir sorunum yok ama gözümü yoran bir tasarımı varsa blogun, eksi puan alır benden. Sade olsun yeter, ne gerek var çok süslemeye.

Şiir ve karikatür içerikli blogları sevmiyorum. En büyük nedeni yorum yapamamak. "Çok güzel şiir. Yüreğine sağlık". Eee sonra ?! "Ahaha çok komik".. Yapma yahu ?!

Kural değil ama bir blogu açtığım anda 3 saniye içerisinde takip edip etmeyeceğime karar verebiliyorum. Bundaki en büyük kriterim de "dağınık olmaması". Dağınık, yazıları takip edilemeyen blogları sevmem.

Dedim ya hemen hemen aynı şeyleri yazmış mimlenenler. Bir şeyi 40 kere söylersen olurmuş derler, belki biz de 40 kere yazarsak, bu tarz bloglar kalmaz :)

Geriden takip

2009-04-13T02:14:00.000+03:00

Blog yazmaya blogçuluğun sonunun geldiği dönemde başladım. Ben başladığımda millet mini blog'a yani tweeter, friendfeed vb. uygulamalara geçmişti. Mesleği teknolojinin kendisi olan biri olarak bu kadar geriden takip etmeyi kendime yakıştıramadım açıkçası. Şimdi Tweeter'a geçsem, onun da dönemi biter mi acep ? Yoksa neye el atsam kurutuyor muyum ben ?

Fotojenik

2009-04-13T01:56:00.000+03:00

Hiç fotojenik değilimdir. Mecbur kalmadığım müddet fotoğraf çektirmem. Rezalet çıkarım çünkü. Ben de isterim oysa ki şöyle afilli bir bakış (mümkünse Vatan Şaşmaz'ın 2 numaralı bakışı) ve karizmatik bir duruş ile poz vermeyi. Ama yok işte olmuyor. Photoshop da bir yere kadar... Zaten sırf bu sebeptendir ki facebook ve msn gibi alemlerde beğendiğim bir fotoğrafım aylarca aynı kalır. Çünkü daha iyi çıkmamın olasılığı çok azdır. Yok mu güzel gösteren bir fotoğraf makinanız ? Ya da ünlü bir fotoğrafçı tanıdığınız ?

S-I-K-I-L-D-I-M !

2009-04-11T18:58:00.000+03:00

Sabahları erken kalkmaktan

C# kodlarıyla uğraşmaktan

Köprüyü geçene kadar ayıya dayı demekten

Yaşamak için nefes alma zorunluluğundan

Her bahar ortaya çıkan melankoli havasından

Yeni yazı yazamamaktan

Hatırlanmamaktan

İnternetten

Birşeyleri yapma zorunluluğundan

Sevdiğim tarzda bir film bulamamaktan

Hafta sonunun sadece 2 gün olmasından

Karar verememekten

Adam gibi eğlenememekten

S-I-K-I-L-D-I-M !

why does it always rain on me ?

Karabük - Safranbolu Notları

Final dediğin...

Kültür manyağı (iki)

Uzanmışım kumsala...

Kendimi kaybettim hükümsüzdür.

Orada kimse var mı ?

Kültür manyağı

Metrobüs Kullanma Kılavuzu

Türk erkeğinin yalnızlıkla imtihanı

Gidenin ardından...

zindan

17 Ağustos

Ben küçükken...

"Inception"

Yol cidenundur !

Bıçak kesmiyor !

Tornavidam nerede benim ?

Geri dönüşüm mimli olacak !

okuma !

5 yıl sonra

"başka dilde aşk"

büyüdüm...

Yalnız Türk gencinin 14 Şubat'la imtihanı

ve perde...

yağmur

büyüdük artık biz.

dingil bells !

günahkâr

"bu sonbaharda"

2010 : "Dile benden ne dilersen"

Türk erkeğinin aşk/evlilikle imtihanı

bir adım daha...

ayna

Türk erkeğinin berberle imtihanı

halbuki

kandırmayın kendinizi !

lacuna inc.

günah çıkarma seansı - bir

aşkkıran

öylesine

sen aklımda...

aşk kırıntıları(m)

pranga

düşüyorum

gerçek

vazgeçtim

Google'dan ara bul beni !

mesafe

kül ve ateş

Yine yeniden İzmir

bir yerlerde...

Yağmur

Fotoğraf : http://www.flickr.com/photos/55104739@N00/1871785926/

Parçalandım... ~ mim

İki kardeş

Masal

45 saniye... 10 sene...

merak...

En büyük aşklar nefretle başlar ~ mim

Eski kitap kokusu...

Keşke...

"Biz ayrı dünyaların insanlarıyız !"

eksik

"artık özgürüm, öyle yalnızım ki..."

takıntılar

Kahraman

(konunun 3. şahıslarla ilgisi yoktur. yazı, ilgili şarkı dinlenirken yazılmıştır.)

* Redd - Roman Kahramanı

Karizma dediğin...

Şair ceketli çocuk

http://www.youtube.com/watch?v=YgfZaXv1opIhttp://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=16265171

Şşştt bak bii.. ~ Ortaya karışık - üç

Masaüstü ~ mim

Büyütmek için resme tıklayınız...

"Selam Kral"

"Ne işiniz var elalemin sitesinde ?"

Hâlâ var mı ?

Hadi gülüm yandan yandan !

Sabah enerjikliği

http://www.youtube.com/watch?v=YgfZaXv1opI
http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=16265171